Przegląd nowości

Gdyby Fellini reżyserował opery – „Romeo i Julia” w MET

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 07, maj 2024 06:32

Artystka nie nadużywa przy tym dynamiki, a kiedy sięga po forte, to zachowuje wyrównane brzmienie. Koloraturowe obiegniki na początku i końcu walca  Je veux vivre dans le rêve w pierwszym akcie odznaczają się znaczną lekkością. Dramatyzm cechuje natomiast arię Amour, ranime mon couragez z czwartego, przy czym reżyser nadaje jej znamion typowej dla romantyzmu sceny na poły obłędu, tak że artystka wspomaga śpiew bardzo wyrazistą ekspresją aktorską.


Benjamin Bernheim ze swej strony unika wszelkiej forsowności, operuje natomiast artykulacją falsetową jako środkiem wyrazowym właściwym dla stylu wokalnego francuskiej opery lirycznej, gdy jednak pojawiają się w partii najwyższe tony, na przykład w kawatynie Ah, lève-toi, soleil! z drugiego aktu, to wzorem włoskim sięga po nie pełnym głosem. W nastrojowym duecie Va! Je t'ai pardonné z czwartego aktu zwraca uwagę operowanie ekspresyjnym efektem fil di voce czyli ściszania głosu.

Tym samym jego aktorstwo posiada głównie wokalny charakter.
Ostatnio w realizacjach scenicznych pazia Stefana obsadza się przez kontratenorów, choć przez Gounoda pomyślany on został jako rola spodenkowa, a więc powierzana śpiewaczce. Tak jest i w Metropolitan Opera. Samantha Hankey posiada sopran o krystalicznym tembrze, z pewnie brzmiącą górą. 
Cała sytuacja ze śpiewaną przez Stefana serenadą o turkaweczce Que fais-tu, blanche tourterelle i następującą potem zwadą z Tybaltem przypomina analogiczne starcie pomiędzy Mefistem i Walentym z wcześniejszego Fausta, podobnie jak dworny madrygał zapoznawczy pomiędzy Romeem i Julią Ange adorable, ma main coupable pierwsze zetknięcie Fausta z Małgorzatą Ne permettrez-vous pas, ma belle demoiselle, co świadczy o spójności kompozytorskiego stylu Gounoda. 

• « poprz.
• nast. »