Przegląd nowości

„Moc przeznaczenia”, czyli ten typ tak ma

Szczegóły

Opublikowano: środa, 27, marzec 2024 21:54

Rozumiemy jednak, że było to w guście amerykańskiej publiczności, którą dobrze wyczuwa Mariusz Treliński. Scena ta jakby powtarza się w typie spektaklu dla żołnierzy na froncie, a więc króliczki są ciemne a nie białe. Dobrą rękę reżysera widać natomiast w jednej z początkowych scen w pokoju Leonory, która przebiega z prawa na lewo i odwrotnie, czym nie tylko wprowadza ruch w statycznej sytuacji, ale sugeruje stan podenerwowania. Warto pochwalić wysoki poziom wokalny przedstawienia.

Wszyscy główni wykonawcy dali świadectwo doskonale prowadzonych, typowo verdiowskich głosów, może poza ową Preziosillą, mezzosopranem Judit Kutasi, śpiewającą zbyt ostro i wysiłkowo. Trudną, bo podwójną rolę Markiza Calatrava (tutaj generała) oraz Gwardiana zakonu wziął na siebie bas Soloman Howard. Kompozytor kazał mu dosyć często sięgać na najniższe tony i to nie wyglądało zbyt imponująco. Baryton Patrick Carfizzi, jako zakonnik Melitone miał dobry epizod, ale prawdziwym gwiazdorem był sceniczny brat Leonory, także baryton Igor Golovatenko. 

Także para zakochanych w sobie, ale miłością platoniczną, głównych bohaterów Mocy przeznaczenia, należała do zjawiskowych muzycznie, wokalnie i aktorsko. Pochodząca z Norwegii Lise Davidsen, solidnie zbudowana niewiasta, pokazała wszystkie zalety głosu spinto. Jej Alvaro – Amerykanin Brian Jagde – potrafił tak sterować swoim tenorem, by z tonów dramatycznych i bohaterskich przechodzić gładko do bardziej lirycznych. Polska publiczność mogła być zatem dumna z zamorskiego, kolejnego już sukcesu polskich realizatorów, którym zapewniono tak zachwycającą obsadę wykonawców, kierowanych batutą świetnego Yannicka Nézet-Séguin.

                                                                       Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »