Przegląd nowości

„Moc przeznaczenia”, czyli ten typ tak ma

Szczegóły

Opublikowano: środa, 27, marzec 2024 21:54

Wydaje się, że nasi realizatorzy obronili koncepcję przeniesienia z najdrobniejszymi szczegółami akcji 4-aktowego dramatu do współczesności włączając w to nawet okrutną wojnę i zniszczenia, których w domyśle doznaje   Ukraina. Przynajmniej tak ową drugą część spektaklu objaśniał Mariusz Treliński. Boris Kudlička dodawał do tego swoje koncepcje wizualne, często bardzo drobiazgowo przedstawiające realia, czy to mieszkania Leonory (tu pojawił się elegancki hotel), czy też karczmy – tawerny (tu równie elegancka restauracja), czy wreszcie ucieczki Leonory, która wychodzi poturbowana z wypadku samochodowego. Bardzo ciekawa i pouczająca jest wypowiedź kierownika chóru MET Donalda Palubo, ilustrowana przykładami muzycznymi z prób zespołu.

Wymienia on listę zadań, które musiał wykonać chór, bo to nie tylko śpiewanie, ruch na scenie i konkretne poczynania aktorskie, ale także dostosowanie brzmienia i barwy głosów do wciąż zmieniających się scen niosących muzyczny i emocjonalny wyraz. Inaczej trzeba śpiewać, gdy chodzi o dźwiękonaśladowcze imitowanie wojskowych werbli, inaczej natomiast, gdy trzeba stworzyć nastrój przestrzeni niebiańskich i śpiewu anielskich zastępów. 

Wyposażeni w taką wiedzę o budowie spektaklu operowego mogliśmy już bez historycznych obciążeń przyznać, że wszystko co się dzieje na scenie wygląda prawdopodobnie, choć to nie koniec XVIII wieku w Hiszpanii. Może niektóre sceny lekko nie pasują do libretta, bo np. religijny zwrot Leonory dokonuje się nomen omen w restauracyjnej łazience, do której wchodzą bez różnicy panie i panowie, a modlitwa przebiega na tle rzędu umywalek. Dosyć pretensjonalnie wypada scena z udziałem cyganki Preziosilli, która tutaj wykonuje rolę rewiowej piosenkarki, a w tle wyginają się panie z sekcji tańczącej przebrane za króliczki Playboya.

• « poprz.
• nast. »