Przegląd nowości

Sonja Jonczewa na scenie Filharmonii Śląskiej

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 25, listopad 2023 18:52

A więc Richarda Straussa w zakresie posługiwania się masywnym składem orkiestrowym, Aleksandra Skriabina zaś w przypadku ekstatycznych falowań i uniesień muzycznej narracji. Po przerwie do „amerykańskiej” symfonii Antonína Dvoráka, zmieniono układ orkiestry na tam właśnie praktykowany, a więc sekcje pierwszych i drugich skrzypiec rozmieszczając po obydwu stronach dyrygenta.

Jarosław Szemet w swoim ujęciu IX Symfonii e-moll op. 95 z Nowego Świata nieoczekiwanie położył nacisk na zawarty w niej pierwiastek taneczny, zwłaszcza w dwóch pierwszych częściach oraz w finale. A także kojarzoną z muzyką czeską pastoralność w ustępach o pieśniarskim zacięciu w Largo.

Wydobywał przy tym charakterystyczne detale, jak wygasające dźwięki kontrabasów na zakończenie drugiego ogniwa czy też ostinatowe wejście wiolonczel niczym w ludowej kapeli za pierwszym razem w triu Scherza. Jednocześnie nie tracił „z uszu” całościowego przebiegu cyklicznej formy, stopniując napięcie (na przykład wyegzekwował poprzedzające kodę allentando) oraz wyeksponował tematyczne związki pomiędzy częściami: grany przez rogi główny temat rozlegający się w Scherzu, a z tegoż z kolei w finale. Najsilniejszą stronę orkiestry powierzonej jego pieczy stanowią smyczki oraz drzewo, spośród którego wdzięcznie zapisało się w pamięci solo rożka angielskiego w drugiej części. A już nazajutrz muzycy owi przechodzą w ręce i pod batuty młodych adeptów sztuki dyrygowania.

                                                                    Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »