Przegląd nowości

Moja prywatna inauguracja sezonu Filharmonii Krakowskiej

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 23, październik 2023 05:07

To samo można powiedzieć o cały wiek wcześniejszej Mszy c-moll KV 427 Wolfganga Amadeusa Mozarta, tradycyjnie nazywanej „wielką”, choć nie jest kompletnym opracowaniem kanonicznego tekstu (urywające się Credo, brak Agnus Dei). Wypełniła ona drugą część omawianego wieczoru. Jej konstrukcja oparta jest na przeplatających się numerach chóralnych i solowych (trzy arie, duet, tercet i kwartet). Te ostatnie, szczególnie ansamble (tercet Quoniam z Glorii  oraz kwartet Benedictus) zapowiadają pewne zwroty motywiczne z Don Giovanniego i Così fan tutte.

Pod batutą Alaksandara Chumały zwłaszcza chór odznaczał się dynamiczną plastycznością i rozpiętością, co nie dziwi, skoro artysta ten ukończył zarówno dyrygenturę orkiestrową jak i chóralną. Efektownie zabrzmiały i przejrzyście przeprowadzone zostały obydwie fugi: Cum Sancto Spiritu na koniec Glorii oraz podwójna w Hosanna z Sanctus, wieńcząca dodatkowo całe dzieło.

Ale i orkiestra miała okazję do popisu w fanfarowym wstępie do Credo. Głos Wiktoriji Szamanśkiej, zwłaszcza w górnym rejestrze odznaczał się przenikliwą ostrością, a zejście do rejestru piersiowego przy słowach "Christe elejson" grzeszyło pewną manierycznością. Z kolei w arii Et incarnatus est z Credo w pasażach towarzyszących głosowi ujmująco zaprezentowały się obój, fagot i flet. Aria Laudamus z Glorii przyozdobiona została koloraturami, które w interpretacji Li Yao posiadały pożądaną potoczystość. Udział śpiewaków (tenora i basa) jest niewielki i ogranicza się do ansambli, ale wykonaniu przez Sebastiana Macha i Jerzego Butryma tryli w kwartecie nie sposób odmówić urody. A zatem moja prywatna inauguracja koncertów w tym sezonie Filharmonii Krakowskiej okazała się wyjątkowo udaną.

                                                                                   Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »