Przegląd nowości

Kupidyn Orliński albo Podróż Semele w głąb siebie

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 20, sierpień 2023 09:48

Boskimi odpowiednikami tego ziemskiego trójkąta są: Junona i Iris (w ich przypadku również pod wzgledem głosów Emily D'Angelo i Jessiki Niles) oraz Jowisz, stanowiąc swoisty negatyw, skoro, w odróżnieniu od białych kostiumów tamtych, występują w czarnych (kost. Gesine Völlm). Pięknym basem o wyrównanym brzmieniu dysponuje macedoński śpiewak Milan Silianow w roli Arcykapłana.

Szkoda że jego obecność ograniczyła się jedynie do początku opery, ale tak zadecydowali Haendel i autor libretta William Congreve. Fugowane chóry na zakończenie aktów: drugiego i trzeciego stawiają znaczne wymagania, którym w pełni sprostał zespół wokalny LauschWerk. Partia instrumentalna wykonywana była na współczesnych instrumentach przez Bawarską Orkiestrę Państwową, a więc formację symfoniczną, ale pod dyrekcją Gianluki Capuana, wybitnego interpretatora muzyki dawnej zgodnie z jej historycznymi uwarunkowaniami stylistycznymi.

Inscenizacja Klausa Gutha rozgrywa się na dwóch planach: rzeczywistym, ludzkim (zaręczyny Semele i Athamosa) i wyobrażonym, boskim. Bohaterka opuszcza ten pierwszy, pozostawiając po sobie udrapowaną białą suknię, i przechodzi do drugiego, wyrąbując siekierą otwór w głębi dekoracji Michaela Levine'a. Dychotomii tej odpowiadają dwie tonacje: bieli i czerni, a więc obydwa światy stanowią awers i rewers. Odtrącenie ludzi i pogrążenie się w świecie mrocznych fantazji nie pozostaje bezkarne. Co prawda w tym ujęciu Semele nie ginie na widok Jowisza w jego boskim splendorze, ale okaże się niezdolną, by powrócić do rzeczywistości, skazując się na trwanie w tragicznym i bolesnym odosobnieniu.

                                                                         Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »