Przegląd nowości

Pod znakiem trzynastki i siódemki – NDI Sopot Classic Festival

Szczegóły

Opublikowano: środa, 19, lipiec 2023 12:16

Nazajutrz w kościele św. Jerzego wystąpiła barokowa formacja les Arts Florissants, od klawesynu kierowana przez Williama Christiego. Niedyspozycja wyeliminowała wszakże kontratenora Carla Vistolego, tak że trzeba było w znacznym stopniu zmodyfikować program. W tej sytuacji pierwotnie zaplanowane duety należało zastąpić solowymi ariami. 
I prawdopodobnie zamiana ta wcale nie wyszła na gorsze, a to dzięki pozostałemu w grze Hughowi Cuttingowi. Młody artysta dysponuje głosem pozbawionym tembru charakterystycznego dla falsetystów. 

Gdyby go słuchać z zamkniętymi oczyma, można by sądzić, iż ma się do czynienia z rasowym kontraltem, swobodnie poruszającym się w rejestrze głosu średniego, a posiadającym przy tym szlachetny, ciemny odcień altowy, nadający śpiewowi znaczną dozę ekspresji. A przy tym do jego atutów należy umiejętność prowadzenia kantyleny oraz właściwego  kształtowania frazy.


W zależności od utworu i kompozytora, a co za tym idzie epoki i właściwego dla niej stylu wykonawczego, śpiewak stosuje odpowiedni rodzaj artykulacji, operuje odmienną barwą.
W arii Ottona „E pur io torno” z Koronacji Poppei Claudia Monteverdiego imponował przede wszystkim nieskazitelnym kreśleniem ozdobnych melizmatów. 
Z operowego repertuaru Haendlowskiego wybrał z kolei dwie, jakże różne arie typu da capo.
Ta Bertarida „Dove sei, amato bene?” z Rodelindy HWV 19 posiada wolne ogniwa skrajne i wymaga większej koncentracji na czynniku wyrazowym, podczas gdy Ottona „Lusinghiera mia speranza” z Agrypiny HWV 6 składa się z szybkich ustępów ramowych, stwarzających okazję do wirtuozowskiego popisu.

• « poprz.
• nast. »