Przegląd nowości

„Latający Holender“ w Operze Leśnej w Sopocie

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 14, lipiec 2023 08:02

Prapremiera Latającego Holendra w Dreźnie w 1843 roku przynosi jednak na tyle znamienity sukces, że dzieło odwiedza wiele światowych scen, m.in. Zurych, Pragę, Wiedeń, Monachium, Londyn i Nowy Jork. W Polsce po raz pierwszy pojawia się we Lwowie, w 1902 roku, Sentę, pod dyrekcją Franciszka Spetrino kreują wtedy Helena Zboińska-Ruszkowska, Maria Gembarzewska i Eugenia Strassern, partię tytułową śpiewa Józef Szymański, Dalanda Julian Jeromin, Eryka Eugeniusz Guszalewicz. Warszawa może posłuchać tej opery w 1908 roku (Janina Korolewicz-Waydowa – Senta i Konrad Zawiłowski – Holender, dyrygował Józef Rebicek), Poznań w 1922 (pod dyrekcją Adama Dołżyckiego) i w 1925 roku (Irena Cywińska – Senta, Romuald Mossoczy – Daland, Karol Urbanowicz – Holender i Józef Stępniowski – Eryk, dyrygował Piotr Stermich), a także w 1937 roku (z Eugeniuszem Majem w partii tytułowej i Zofią Fedyczkowską jako Sentą). Ciekawie analizuje twórczość, także teoretyczną niemieckiego kompozytora Krzysztof Skwierczyński w artykule „Dzieło Ryszarda Wagnera w Polsce przełomu XIX i XX wieku“ w kwartalniku „Trubadur”, 4(9)/1999.

Pierwszy Latający Holender w powojennej Polsce pojawił się w Poznaniu, w 1956 roku, w polskim przekładzie Jerzego Młodziejowskiego. Spektaklem w reżyserii Willy’ego Bodensteina dyrygował Zdzisław Górzyński. Dekoracje i kostiumy przygotował Stanisław Jarocki. Tytułową rolę kreował Stanisław Budny, śpiewali także Antoni Majak i Roman Wasilewski (Daland), Marian Kouba i Józef Prząda (Eryk). Felicja Kurowiak i Barbara Miszel kreowały Mary, piastunkę Senty, którą wykonywały z kolei Alicja Dankowska (późniejsza profesorka m.in. Agnieszki Fatygi w Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie) i Barbara Sypniewska. Henryk Kustosik i Adam Łukasik byli Sternikami. Po raz drugi „Ahaswer oceanów” przybył w 1964 roku do Bytomia. Za inscenizację w Operze Śląskiej odpowiedzialni byli Leo Nedomansky (reżyseria), Tadeusz Gryglewski (scenografia), kierownictwo muzyczne sprawował Karol Stryja. Partię tytułową kreowali Stanisław Bursztyński i Kazimierz Wolan. Opera szła także po polsku, w przekładzie Alicji Dankowskiej, która śpiewała Sentę, wraz z Anną Poraj, Krystyną Szeją-Szostakową i legendarną Stanisławą Marciniak-Gowarzewską, wieloletnią primadonną Opery Śląskiej. Dalandami byli wtedy Eugeniusz Kuszyk i Jan Łukowski, a Erykami Jerzy Nowiński, Józef Pawlik i Zbigniew Platt. 

• « poprz.
• nast. »