Przegląd nowości

Cudowny flet Mozarta albo Totalitarna sekta Sarastra

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 13, czerwiec 2023 11:17

W przedstawieniu czynny udział brała para animatorów (Blake Hanermann i Ruth Sullivan). Kreśliła na tablicy znaki i napisy, następnie rzutowane na scenę, a także wytwarzała odgłosy akustyczne, na przykład picia, stukania butelkami. Od czasu do czasu Papagenowi towarzyszyły osoby poruszające złoźonymi kartkami papieru, imitującym w ten sposób ptaki. Jego stałym rekwizytem była przenośna drabina, z którą ani na moment się nie rozstawał. Postacie niekiedy skrywały się w orkiestronie.

Tamino pożyczył flet od instrumantalisty z orkiestry, a Papageno zbiegał nawet na widownię i krążył po niej, przeciskając się między rzędami. Również od strony muzycznej było to w pełni udane przedsięwzięcie. Pięknymi głosami oraz umiejętnościami wokalnymi wyróżniała się para protagonistów, a więc wspomniany Lawrence Brownlee (pamiętny Almaviva z Cyrulika sewilskiego, wykonujący najczęściej pomijaną popisową arię w drugim akcie) oraz Erin Morley. Jej śpiew odznaczał się wielką kulturą, polegającą między innymi na delikatnej artykulacji.

Koloratury w obydwu ariach Królowej Nocy w interpretacji Kathryn Lewek wycinane były z krystalicznie czystą precyzją. Jedynie najwyźsze tony pozostawiały nieco do życzenia. W pełni wywiązali się ze swych zadań wokalnych występujący w mniejszych rolach przywoływany już Brenton Ryan oraz Harold Wilson jako Przemawiający. Tym razem stojąca za pulpitem dyrygenckim Nathalie Stutzmann nadała przebiegowi właściwy nerw dramatyczny, tak że nie słabło napięcie. Reagowała również na przemykające mimo niej postacie. Tym udanym akcentem zakończył się sezon transmisji z Metropolitan Opera.

                                                                                  Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »