Przegląd nowości

Partia symfonicznych szachów w pięciu podejściach

Szczegóły

Opublikowano: środa, 22, luty 2023 19:28

To także odpowiednio dobrane, nieprzesadne kontrasty dynamiczne. Forte na tle umiarkowanego mezzoforte nie musiało być ogłuszające, aby w wystarczający sposób wywrzeć wrażenie. Jak Schumann z pierwotnej Fantazji oraz dodanego Intermezza i Ronda złożył swój jedyny koncert fortepianowy, tak dyrygent i Paweł Wajrak, koncertmistrz grupy pierwszych skrzypiec, z Habanery E-dur op. 83 oraz Introdukcji i Ronda capriccioso a-moll op. 28 zestawili jakby czwarty koncert skrzypcowy Camille'a Saint-Saënsa.

Za sprawą pierwszej ze wspomnianych kompozycji, na drugą partię szachów przenieśliśmy się do Hawany. Co prawda Habanera nie stanowi klasycznego allegra sonatowego, ale utrzymana w swobodnej, rapsodycznej formie, wraz z rondem wykazuje pewne pokrewieństwo z kaprysami Paganiniego i zastosowanymi w nich rozwiązaniami technicznymi. Skrzypek zachował równowagę pomiędzy czynnikiem melodycznym i lirycznym a pierwiastkiem wirtuozowskim, współtworzonym przez efektowne glissanda, choć w Habanerze ogólny pejzaż dźwiekowy zakłócały nieco niedokładności intonacyjne waltorni.

Trzecia partia szachów odbyła się w Paryżu z udziałem amerykańskiego gracza George'a Gershwina. Tworzyła ona ramy z Berliozem, ale tym razem dynamika była wyraźnie przeszarżowana i za mało zróżnicowana, wskutek czego zatarciu uległy kolejne ustępy i następstwo tematyczne, a także instrumentalna wielobarwność tego symfonicznego fresku, odwołującego się niekiedy do programowych efektów onomatopeicznych (klaksony).

• « poprz.
• nast. »