Przegląd nowości

Festiwal w Salzburgu 2022: Giuseppe Verdi „Aida”

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 13, wrzesień 2022 19:17

Czyli sopran bez swobody w górze skali, który zdecydował się śpiewać partie mezzosopranowe mając ładną i pewną średnicę, ale któremu brak naturalnie podpartych dźwięków w dole mezzosopranowej skali, więc „nomen omen” charczy jak chart. Nadrobiła braki wokalne świetnym aktorstwem. Ta Aida była operowym triumfem jednej osoby: odtwórczyni partii tytułowej.

Młoda bardzo, jak sądzę, bo nie podano daty urodzin, śpiewaczka z Władywostoku, Elena Stikhina, może konkurować z najlepszymi w historii: Dusoliną Giannini, Zinką Milanov, Renatą Tebaldi, Marią Callas, Leontyne Price, Montserrat Caballe, Mirellą Freni. Ten głos ma kremową barwę i czystość kryształu. Operuje z pełną swobodą na każdym poziomie dynamicznym.

W scenach zbiorowych dominował nad innymi solistami i chórem. Aria „nad Nilem”, probierz sztuki wokalnej, ukazała umiejętność cieniowania fraz. Sikhina jest artystką zdolną poruszyć każde serce (nawet skamieniałe na studiowaniu historii wokalistyki, jak moje), swoją nieskazitelną sztuką śpiewu i w dodatku wiarygodnością odtwarzanej postaci. Baryton włoski, Luca Salsi, był bardzo dobrym Amonasrem. Głos jego przypominał mi innego włoskiego barytona, którego bardzo lubię: to Mario Sereni. Pozostaje problem. Radames! Polak! Najprawdopodobniej dzisiaj najlepszy na świecie. Tylko co to za świat?  Owszem, pokazał tu i ówdzie piękne piana (n.p. wysokie „b” w zakończeniu arii „Celeste Aida”). Nie będę się znęcał.

• « poprz.
• nast. »