Soliści operowi w niebezpieczeństwie

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 24, sierpień 2026 06:37

Pietras Sławomir

W tym miejscu pragnę przypomnieć, że edukacja śpiewaka – solisty wcale nie kończy się na dyplomie konserwatorium. Tak na prawdę ona rozpoczyna się po zawarciu kontraktu (umowy o stałą pracę) z teatrem, gdzie na co dzień soliści pracują z pianistami – korepetytorami, chodzą na zajęcia z tańca i ruchu, uczestniczą w próbach reżyserskich, obserwując treningi bardziej doświadczonych i wyedukowanych kolegów, a po drodze chłonąc atmosferę teatralną, tę między sceną, pracowniami scenograficznymi, bufetem i widownią.

Oderwanie sytuacji pracowniczej solistów-śpiewaków od codzienności warsztatu pracy, jakim dla debiutantów w zawodzie (ale nie tylko) jest teatr, jego siedziba, zespół, kontakty z realizatorami, stanowi groźbę mało widoczną, ale tym bardziej niebezpieczną.

Chodzi przecież – powie ktoś – o niewielką grupę protagonistów, którą etatowo – regularne wykorzystanie w repertuarze jest wprost niewykonalne. Niemożliwe jest zagranie tym samym składem solistów Czarodziejskiego fletu i Parsifala, Aidy i Sprzedanej narzeczonej czy Strasznego dworu i Diabłów z Loudun.

W teatrze repertuarowym (a opera do takich należy) równomierne eksploatowanie solistów jest wprost niemożliwe. Kiedy jedni śpiewają swojego – Mozarta, inni czekają na swoją kolejkę z Verdim czy Moniuszką siedząc w bufecie, pełnym narzekań na nieudolność dyrekcji.

Wystawianie solistów poza nawias instytucji, która niemal przed czterema wiekami powstała właśnie z myślą o nich, jest przejawem krótkowzroczności nieznajomości podstawowych potrzeb tej profesji, a przede wszystkim pseudo oszczędzaniu, które może okazać się zagładą!

Żyjemy w kraju, w którym nawet śpiewacy mogą walczyć o swój los, sytuację zawodową i należne im prawa. A kiedy je znów wywalczą, znów zbiorą się w teatralnych bufetach aby ustalić, o co by tu dalej powojować. Ja podpowiadam, że przede wszystkim o zwyżkę formy wokalnej. Oni zaś – jak to się dzieje od niepamiętnych czasów – jakby tu wywalić aktualnie urzędującego dyrektora.

                                                      Sławomir Pietras

• « poprz.
• nast. »