Koniec czerwonego człowieka

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 25, listopad 2024 06:36

Pietras Sławomir

Swietłana Aleksijewicz jest pisarką białorusko-ukraińską, ale pisze wyłącznie w języku rosyjskim. Urodziła się w roku 1948 w Stanisławowie, ale została wychowana i wykształcona na Białorusi (Państwowy Uniwersytet im. Lenina). Po latach pracy w sowieckich mediach, od roku 1984 zajmuje się wyłącznie pracą twórczą. Jej główne dzieła to Cynowi chłopcy (1989), Urzeczeni śmiercią (1993), Krzyk Czarnobyla (2000), Ołowiane żołnierzyki (2007), Wojna nie ma nic z kobiety (2010), Utwory solowe na głos dziecięcy (2013) i Koniec czerwonego człowieka (2013).

Wśród licznych nagród krajowych, a zwłaszcza międzynarodowych widnieją inskrypcje typu: „za męstwo i godność w literaturze”, „za szlachetność i nowatorstwo w literaturze”, „Najbardziej Szczery Człowiek Roku (1998)”, „za budowanie europejskiego porozumienia, za najlepszą polityczną książkę roku”, „za wolność wypowiedzi”, a przede wszystkim za Wojna nie ma nic z kobiety, Ołowiane żołnierzyki, Urzeczeni śmiercią i Krzyk Czarnobyla zgłoszone przez Szwedzki PEN – Club do literackiej nagrody Nobla, którą Swietłana Aleksijewicz otrzymała w roku 2015. 

O wszystkim tym wiedziała, ba – przeczytała Krystyna Janda, dzięki czemu Koniec czerwonego człowieka w adaptacji czeskiego dramaturga i pisarza Daniela Majlinga został zagrany w znakomitym tłumaczeniu Michała Sieczkowskiego w repertuarze Och Teatru. Sens tego spektaklu najlepiej wyraził poeta i tłumacz literatury rosyjskiej Jerzy Czech: 

„Nie wątpię, że (Koniec czerwonego człowieka) jest jedną z najważniejszych książek… powstałych w nowym stuleciu. Aleksijewicz sądziła, że opisuje koniec owego wyhodowanego w laboratorium ZSRR człowieka. Mimo to jej dzieło pomaga zrozumieć, dlaczego w kraju rządzonym przez Putina ów człowiek w jakiejś postaci się odrodził. Mieszkańców uczono tego, że należy umrzeć za ojczyznę, nikt nie uczył, jak normalnie w niej żyć. Państwo sowieckie było w stanie ciągłej wojny, musiało mieć wrogów. Siedemdziesiąt lat takiej sytuacji wpłynęło na większość społeczeństwa. Ci ludzie nie wiedzieli co począć z wolnością, ale kiedy usłyszeli o wrogu, poczuli się jak w domu…

• « poprz.
• nast. »