Przegląd nowości

Chodźcie ze mną czyli „Requiem Giocoso”

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 18, marzec 2022 22:12

Sopran Śmierci przebijał się przez te huraganowe paroksyzmy dźwięku, wytrzymywał napór grzmotów Wielkiego Bębna i jeszcze bębnów elektronicznych – wychodził na prowadzenie i nie pozwalał o sobie zapomnieć. Jej głos po mistrzowsku przechodził od śpiewu prostego, niczym w operach barokowych, do romantycznie rozwibrowanego, od forte na długiej fermacie, do różnych trylów i staccato, zgodnego z rytmami instrumentów perkusyjnych. 

Joanna Freszel też jako jedyna przywdziała na swej twarzy tajemniczy uśmiech, którego nie był w stanie przejąć ani jeden z jej interlokutorów, i utrzymała go od samego początku do końca przedstawienia, bo jednak mimo wykonania koncertowego w Studiu im. Lutosławskiego, mieliśmy do czynienia z pełnoprawnym wykonaniem opery w VIII Scenach z Prologiem.

Artystka do swego głosu dołączała jeszcze elementy ruchowe, reagowała dyskretnie całym ciałem na taneczno-ekstatyczną rytmikę poszczególnych fragmentów dzieła, zapowiadając tym samym sens ostatniej VIII Sceny opery – Taniec Śmierci. Pod względem kompozycyjnym można wyróżnić w operze Tomasza Opałki dwie sfery, ludyczną podawaną w archaicznej staropolszczyźnie, oraz poetycko-ekspresjonistyczną zaczerpniętą z Księgi godzin Reinera Marii Rilkego w polskim tłumaczeniu Witolda Hulewicza. Trudno uznać, by obie te sfery pasowały do siebie, ale ponieważ występowały w utworze naprzemiennie scaliły się dzięki podkładowi muzycznemu. Gdyby libretto, a za partią śpiewaną także partytura orkiestry, sprowadzały się jedynie do wątków ludycznych w stylu: „Wszak Kanony Zakazuią niechay Xięża nie tancuią", zaczerpniętych z komentarzy na obrazie pt. Taniec śmierci z ok. 1670 roku, mielibyśmy coś w rodzaju nowej Carminy Burana Carla Orffa. 

• « poprz.
• nast. »