Przegląd nowości

Skrzypce Paganiniego idą na wojnę?

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 28, luty 2022 13:50

Po Adagio espressivo, w którym dominuje po włosku śpiewne prowadzenie frazy, niekiedy na kanwie niespokojnego tremola smyczków, poprzednio wspomniany aspekt jego sztuki wykonawczej w pełni zapanował w rondzie utrzymanym w tempie Allegro spirituoso. Mimo wszystko nie dostrzegłem jednak diabła, który kierowałby smyczkiem zza pleców artysty, jak to przypisywano Paganiniemu. Niestety, nie było bisu, a chętnie posłuchałoby się na tym instrumencie któregoś z kaprysów, dostarczającego materiału tematycznego do wspomnianej solowej kadencji.

Wprowadzeniem do koncertu Paganiniego była uwertura do Wilhelma Tella, ostatniej opery Gioacchino Rossiniego, mającego zaledwie 37 lat i 39 utworów muzyki scenicznej na swym koncie. Nie jest ona mechanicznym potpourri z motywów składających się na dzieło, jak to bywało w przypadku włoskich kompozycji tego gatunku.

Co prawda w drugim ogniwie pojawia się zapowiedź burzy, skądinąd znaku firmowego Rossiniowskiej dramaturgii i umiejętności w zakresie malarstwa dźwiękowego, ale tego rodzaju nawiązania posiadają daleko idące, samodzielne rozwinięcia, jak w przypadku pastoralnego wstępu z wiolonczelową kantyleną, zagraną z brzmieniową wrażliwością i kulturą przez Michała Dąbka, a całość zamyka galop nadciągającej odsieczy, osiągany za pomocą efektu tzw. skaczącego smyczka. Należy on do tych tematów muzyki poważnej, które zostały spopularyzowane (spospolitowane?) poprzez najrozmaitsze aranżacje, obecnie wykorzystywane także jako sygnały urządzeń elektronicznych, dzięki czemu zna je prawie każdy, choć niekoniecznie kojarząc źródło pochodzenia. A potem Rossini zajął się biciem śmietany (przypisuje mu się ten i inne wynalazki sztuki kulinarnej) oraz muzycznymi grzechami starości jak chociażby koci duet…

                                                                            Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »