Przegląd nowości

Wiolonczela w operze

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 23, marzec 2021 06:56

Jeśli zaś chodzi o zaprezentowany w Katedrze Saint-Louis des Invalides program, to jest on odzwierciedleniem operowych pasji Ophélie Gaillard i zarazem świadectwem pokrewieństwa głosu ludzkiego z ciepłym brzmieniem jej wiolonczeli, doskonale przekazującej ludzkie uczucia. Transkrypcji wypełniających nawę katedry arii operowych dokonał wspomniany wyżej Frédéric Chaslin i choć na początku pozbawienie ich warstwy słownej może wywoływać rodzaj pewnego dyskomfortu, to wraz z upływem czasu coraz bardziej doceniamy nieprzeciętną sztukę przekazywania nam nastroju i klimatu każdej z nich.

Swoim instrumentem Gaillard przywołuje zatem głos Don Giovanniego, Wolframa z Wagnerowskiego Tannhäusera czy Dapertutto z Opowieści Hoffmanna Offenbacha. Rozbrzmiewają także arie z oper Pucciniego, Verdiego, Donizettiego, Czajkowskiego czy Belliniego, wśród nich również i te, które usytuowane są w górnej tesyturze głosowej, co w pierwszym momencie wydaje się niezbyt pasować do niskiego brzmienia wiolonczeli. 

Niekiedy w trakcie jednego „numeru” Gaillard zręcznie przeskakuje od jednego głosu do drugiego, jak na przykład w kwartecie z Rigoletto. Jeszcze innym razem wiolonczela francuskiej artystki zastępuje różne instrumenty orkiestry, jak to ma miejsce podczas intrygującego wykonania uwertury do Guillaume Tella. Ogólnie rzecz ujmując, warto zauważyć, że cały program odwołuje się przede wszystkim do arii o charakterze nostalgiczno-sentymentalnym, unikając pozycji popisowo-wirtuozowskich. Wyjątkowo ważną rolę odgrywa tutaj idealnie wyczuwająca intencje solistki orkiestra, ujmująca grą precyzyjną i zniuansowaną, a w dodatku za każdym razem ciekawie dopracowaną pod względem kolorystycznym. Mamy tu zatem do czynienia z oryginalną przygodą artystyczną, w której - za sprawą subtelnych i pełnych inwencji transkrypcji Frédérica Chaslina - wiolonczela Ophélie Gaillard, w towarzystwie austriackiego zespołu, przedstawia atypową i wciągającą słuchacza swoistą panoramę postaci operowych. Na pewno warto ją poznać i się w niej wręcz zmysłowo rozsmakować.

                                                                              Leszek Bernat

• « poprz.
• nast. »