Przegląd nowości

Celebra bez zbędnej przesady – Jubileusz 75-lecia Filharmonii Krakowskiej

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 17, luty 2020 21:30

W Scherzu wprowadzał lub przedłużał pauzy, wdzierające się w jego tok i zatrzymujące jego zdawałoby się niepowstrzymany pęd, tym bardziej eksponując nawroty tegoż w sekcji dętej, choć w triu jednak zatarł nieco  po raz pierwszy intonowany przez drzewo motyw Ody do radości z  finału kompozycji. W Adagio molto e cantabile pozwolił nieśpiesznie płynąć rozlewnej kantylenie, do pewnego stopnia zawieszając poczucie upływu czasu.

Tym większym zaskoczeniem było przejście attacca do dysonujących akordów, rozpoczynających finałowe Presto. I to bynajmniej nie z powodu uniknięcia braw pomiędzy częściami, albowiem jubileuszowa publiczność okazała się w tym względzie bardzo wyrobioną. Imponująco przeprowadził też instrumentalne fugato przed chóralną repryzą z podwójną fugą.

Skądinąd ta część posiada do pewnego stopnia charakter kolażowy ante litteram, nie tylko z powodu wprowadzenia czynnika wokalnego do dotąd wyłącznie instrumentalnego cyklu symfonicznego, lecz także pojawienia się pierwiastka humorystycznego w formie ustępu alla turca, towarzyszącego solo tenorowemu z wielkim bębnem, czynelami i trójkątem, zapożyczonymi z kapel janczarskich. Jedynie czego może mi zabrakło w tej interpretacji, to większego zróżnicowania dynamicznego, za sprawą którego na większej wyrazistości zyskałby rozkład kulminacji w muzycznej dramaturgii Beethovenowskiej kompozycji, choć nie sposób było odmówić temu wykonaniu wewnętrznej zwartości.

                                                         Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »