Przegląd nowości

„Don Quichotte” Jules’a Masseneta w Opéra de Saint-Etienne

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 08, luty 2020 18:56

Zamiast tego reżyser proponuje nam niezwykle skromne, wręcz minimalistyczne przedstawienie, z którego wszakże emanuje wszechogarniająca melancholia, smutek i głęboko ludzkie wzruszenie. Scenografia Diego Mendeza-Casariego ogranicza się do otaczających niemalże pustą scenę ciemnych ścian i dominującej pośrodku estrady, na której umieszczone jest wielkie łoże z baldachimem, stające się następnie łożem śmierci Don Kichota, a na koniec - jego pogrzebową karocą.

Na przeciwko znajduje się wielkie zdeformowane lustro, które odbija wyobrażenie bohatera o świecie, a nie rzeczywistość. W tej scenerii kolejne odsłony jawią się nam zatem nie jako realne wydarzenia, lecz oniryczne reminiscencje życia jakby wszystko przeżywającego na nowo protagonisty. Do kreowania wzmiankowanych klimatów reżyser zręcznie wykorzystuje projekcje wideo (Blai Tomas Bracquart), ukazujące na przykład tajemniczy i niepokojący las.

Z kolei pełne powabu kostiumy przywołują Hiszpanię Złotego Okresu, zaś wymalowani na biało figuranci naśladują na zmianę ruch drzew na wietrze lub obracające się ramiona wiatraka. Niepoślednią rolę odgrywa tutaj zjawiskowo prowadzona przez Patricka Méeüsa reżyseria świateł, różnicująca atmosfery i symbolicznie kreśląca poszczególne miejsca akcji. Podkreśla ona też znaczenie kolejnych epizodów: erotyczne sceny w obecności Dulcynei, spotkanie z bandytami Ténébruna, którzy poruszeni szlachetnością Don Kichota zwracają wybrance jego serca skradziony uprzednio naszyjnik, pożegnanie umierającego rycerza z wiernym giermkiem Sancho. 

• « poprz.
• nast. »