Przegląd nowości

Wszystkie opery Ryszarda Wagnera (6)

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 16, sierpień 2020 08:00

Muzyka staje się funkcją dramatu i nabiera niespotykanego dotychczas symfonicznego rozmachu oraz niespotykanej siły wyrazu i ekspresji. W tym dziele ustalają się wyraźnie wagnerowskie proporcje między dobrem i złem oraz sferami „ciemności i „jasności”. Właśnie między dwoma biegunami: złowrogą ciemnością oraz dobroczynnym światłem zawiera się cała muzyczna dramaturgia Lohengrina.

„Orkiestra staje się już zwierciadłem falującego wyrazu i nastroju, nabiera elastyczności, gra światłem i cieniem” – Karol Stromenger. Wypracowany w tym dziele język dźwiękowy, wewnętrzna dramaturgia muzyki, kształt motywów przewodnich i rodzaj dźwiękowej symboliki to już wyraźna zapowiedź przejścia od opery do muzycznego dramatu, czego najpełniej doświadczymy w pełnym cyklu tetralogii: Tristanie i Izoldzie, oraz Śpiewakach norymberskich, wreszcie w doskonałym muzycznie Parsifalu.

Wymyślona przez Wagnera koncepcja totalnego dzieła sztuki (Gesamtkunstwerk), w Lohengrinie zaczyna nabierać jasnych i realnych kształtów. Podkreślmy słowo – zaczyna – bo pełne jego rozwinięcie poznamy w kolejnych dziełach szczególnie, Tristanie i Izoldzie oraz Pierścieniu Nibelunga, gdzie słowo, muzyka i obraz splatają się w spójną organiczną całość. Nasycona emocjami muzyka Lohengrina płynie spokojną szeroką, niczym nie skrępowaną falą ujmując pięknymi pianami, zachwycając znakomicie rozplanowaną dramaturgią.

• « poprz.
• nast. »