Przegląd nowości

Prapremiera Napoju miłosnego odbyła się w Mediolanie, w Teatro della Canobbiana 12 maja 1832. Opera doczekała się entuzjastycznych recenzji i pozostała na afiszu przez 32 wieczory! Premiera polska miała miejsce we Lwowie, w Teatrze Miejskim 10 marca 1838. Współcześnie tytuł ten znajduje się w czołówce najczęściej granych oper na deskach teatrów całego świata. Wśród najbardziej znanych fragmentów muzycznych wymieniana jest m.in. tenorowa aria Nemorino Una furtiva lagrima czy monolog Dulcamary Udite, o rustici!. Utwór jest jednak tak skomponowany, że praktycznie każdy fragment to prawdziwy popis muzyczny – zarówno jeśli chodzi o solistów, jak i chór, który w tej operze odgrywa wyjątkowo ważną rolę. Na deskach Opery Śląskiej po raz pierwszy operę tę wystawiono 22 czerwca 1951 roku. Po raz drugi, 30 stycznia 1983 roku, a 27 marca 1994 wznowienie na podstawie premiery z roku 1983. W wersji, którą zobaczymy na deskach Opery Śląskiej, uważny widz z pewnością znajdzie sporo literackich i filmowych odniesień, które nie są obce współczesnemu odbiorcy kultury - m.in. inspiracje kinem Wesa Andersona, a w szczególności filmem „Grand Budapest Hotel”. Będzie hipnotyzująco – w przenośni i…dosłownie. 

„Napój miłosny to opera o miłości i opera, w której miłość triumfuje. Biedny Nemorino wydał cały swój majątek na eliksir mając nadzieję, że to pomoże mu oczarować piękną Adinę. Jednak kiedy w końcu znajduje się w jego ramionach, to wcale nie dzięki magicznemu napojowi (który w rzeczywistości jest winem Bordeaux), ale po prostu dlatego, że zrozumiała, iż go kocha. Donizetti zadedykował tę operę wszystkim kobietom Mediolanu. Momenty bardzo poruszające, liryczne, mieszają się tutaj z komediowymi gagami. Orkiestra w perfekcyjny sposób podkreśla zarówno momenty komiczne, jak i te romantyczne”– powiedział kierownik muzyczny Franck Chastrusse Colombier. 

 

  

Karolina Sofulak, reżyserka zauważa że – „Są opery, które – mówiąc obrazowo – wołają o to, żeby je umiejscowić we współczesnym świecie, a ich przekaz wciąż jest bezpośrednio aktualny w kontekście społecznym, politycznym czy religijnym. Opera niewątpliwie zawsze była krzywym zwierciadłem, wyolbrzymionym odbiciem tego, co jest dla nas ważne, tak w ujęciu uniwersalnym, jak i w konkretnej chwili w historii, którą to magiczne lustro nam pokazuje. Są też wśród oper eskapistyczne baśnie, które potrzebują jedynie odświeżonego wdzianka, ale działają na nas najlepiej w otoczce szeroko pojętej <przeszłości> – opowieści, które zdają się zaczynać od <byli sobie kiedyś…>. Takim dziełem jest właśnie Napój miłosny – jedna z niewielu nadal zabawnych oper komicznych. Dla mnie jest to tytuł szczególnie atrakcyjny także ze względu na silną centralną postać kobiecą”. Gabriela Gołaszewska o swojej roli mówi tak – „Adina ma dwa piękne duety z Dulcamarą. Inne od całości, wprowadzają motyw odmiennego rodzaju relacji damsko-męskich. Dulcamara potrafi ją przejrzeć, jest między nim pewna poufałość.  Adina go nawet lubi na pewien sposób, ale też ją drażni, prowokuje, pobudza do przebiegłości. Umacnia w niej takiego niepokornego ducha. Także muzycznie, duet między nimi w II akcie po prostu zachwyca. Oglądając i słuchając, byłam pod jego niesamowitym wrażeniem, jest naprawdę spektakularny”, a Adriana Ferfecka – „Adina ma w sobie pewną dozę szaleństwa, ale też jest bardzo stanowcza. Wie, czego chce. Ma świadomość tego, co jej się podoba i bierze to od życia. Wiem, że sporo mogę z tej postaci, tej roli <wycisnąć>. Nieczęsto zdarza się, że praca nad operą jest tak żywa. Z jednej strony bawimy się postaciami, a jednocześnie pragniemy dać im z siebie jak najwięcej, pokazać od różnej strony, nadać indywidualne rysy. Bez schematycznego powielania tego, jak zostały pokazane przez librecistę”.  

Andrzej Lampert, Nemorino podkreśla – „To opera komiczna ze znakomitym librettem, z niezwykle porywającą i atrakcyjną muzyką. Będzie radośniej w przekazie, żywiołowo w muzyce. Oczywiście, opera bel canto dla śpiewaka to wyzwanie. Wspomnę tutaj tylko o legato, czyli rodzaju artykulacji, który wymaga od muzyka płynnego łączenia dźwięków, <przelewania> ich jeden w drugi, co całościowo ma stworzyć jedną piękną frazę. Sporo takich fragmentów w Napoju, na przykład słynna tenorowa aria Una furtiva lagrima. Poza muzyką, oczywiście reżyseria Karoliny Sofulak, która przygotowała dla nas sporo zadań aktorskich. Mam nadzieję, że efekt będzie piorunujący, a Państwo będziecie dobrze się z nami bawić”.

 

  

Obsada

 

Franck Chastrusse Colombier – kierownictwo muzyczne

Karolina Sofulak – reżyseria

Monika Myśliwiec – choreografia, ruch sceniczny: 

Katarzyna Borkowska – scenografia, reżyseria świateł 

Ilona Binarsch – kostiumy 

Adriana Ferfecka i Gabriela Gołaszewska – Adina

Andrzej Lampert, Tomasz Dziwisz i Adam Sobierajski – Nemorino

Stanisław Kuflyuk i Kamil Zdebel – Belcore

Bogdan Kurowski, Adam Woźniak i Zbigniew Wunch – doktor Dulcamara

Leokadia Duży, Marta Huptas i Anna Noworzyn-Sławińska– Gianetta

Michalina Drozdowska i Maja Liszczyk – asystentka dr Dulcamary

Karol Pluszczewicz i Gabriel Ravenscroft – windziarz