Przegląd nowości

„Poławiacze pereł” Bizeta w Opéra Royal de Wallonie w Liège

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 19, listopad 2019 06:41

Autorem inscenizacji tej prezentowanej w belgijskim mieście realizacji jest Yoshi Oïda, japoński reżyser i zarazem aktor, były współpracownik słynnego Petera Brooka. W swojej wizji nie przywiązuje on na szczęście większej wagi do orientalizmu w dziewiętnastowiecznym wydaniu czy do jakiegokolwiek autentyzmu geograficzno-kulturowego. Wydaje się, że przede wszystkim interesuje go kreowanie zróżnicowanych atmosfer i klimatów, a także zastąpienie sztucznej wizualizacji ułomnej narracji dramaturgicznej zgłębianiem psychologicznych sylwetek protagonistów. To dlatego scenografia (autorstwa Toma Schenka) ogranicza się tutaj jedynie do wypełniającego całe tło sceniczne, wielkiego i abstrakcyjnego a w dodatku zjawiskowo, subtelnie i tajemniczo oświetlanego przez Fabrice’a Keboura płótna. Widniejące na nim barwne i nie do końca skonkretyzowane malunki nasuwają luźne skojarzenia z twórczością chińskiego malarza Zao Wou-Kiego.

W tej jednorodnej scenografii pojawiają się niekiedy delikatne odniesienia do elementów kultury arabskiej i azjatyckiej, które współgrają z kostiumami zaprojektowanymi przez Richarda Hudsona. W niemalże pustej przestrzeni pojawiają się jeszcze niekiedy drobne elementy (na przykład wiszące na wysokości modele łódek), które w połączeniu z opisanym tłem dają wystrój mogący momentami przypominać styl japońskich rycin.  Ogólnie rzecz ujmując wydaje się jednak, że pomimo tych skojarzeń mamy tu raczej do czynienia z próbą przywołania bliżej nieokreślonej rzeczywistości, w której każdy z widzów może się w zależności od swojej wyobraźni bez problemu odnaleźć. Najważniejszym osiągnięciem Oïdy wydaje się wszakże oddziaływanie na publiczność (również za sprawą spowolnionych jak w japońskim teatrze nō układów choreograficznych) poetycką i oniryczną atmosferą. Z tak nakreśloną koncepcją idealnie współgra interpretacja muzyczna stojącego na czele Orkiestry Opéra de Liège Michela Plassona, osiemdziesięciosześcioletniego już dyrygenta, który całą swoją uwagę koncentruje przede wszystkim na wydobyciu z partytury Bizeta rozległej palety barw, niemalże hipnotyzującego liryzmu, dźwiękowych i wyrazowych niuansów oraz wspomnianej już wyżej melodyjnej inwencji francuskiego kompozytora.

• « poprz.
• nast. »