Przegląd nowości

„Manon” z MET i polonica

Szczegóły

Opublikowano: środa, 30, październik 2019 23:01

W wokalnej charakterystyce postaci istotnym okazało się dyskretne operowanie efektem fil di voce w arii N'est-ce plus ma main? w następnej odsłonie trzeciego aktu, kiedy w kościele św. Sulpicjusza bohaterka stara się odzyskać uczucie porzuconego wcześniej kochanka, zamierzającego właśnie przyjąć święcenia. Skądinąd Michaelowi Fabiano, odtwórcy Kawalera Des Grieux, do twarzy było w sutannie.

Wcześniej jego aparycja, w której dominują wydatne szczęki amerykańskiego boksera, nie pozwalała  spodziewać się po nim większej subtelności wokalnej, którą wszakże zademonstrował pod koniec drugiego aktu w arii En fermant les yeux, nazywanej pieśnią marzeń, stosując naturalnie brzmiące portamenta (ciągłe przechodzenie pomiędzy dźwiękami o różnej wysokości), wykonywane na dodatek w dynamice pianissimo.

W tragicznym finale doszło jeszcze wykorzystanie w celach wyrazowych ściszonego falsetu. Wykonawcy pary protagonistów zdawali się zrazu oszczędzać siły, aby je odpowiednio rozłożyć na cały spektakl, w którym mają wiele do zaśpiewania i to materiału o znacznej trudności. Zresztą niechętni kompozytorowi utrzymywali, że  jego muzyka sprzyja powstawaniu rozedmy płuc, ponieważ operuje ona długimi frazami, zbyt rzadko zapewniając możliwość zaczerpnięcia oddechu. Godzi się podkreślić wyrównany poziom całej obsady. Imponujące wrażenie, zarówno postaciowo, jak i pod względem mocy głosu, wywarł Kwangchul Yoon jako Des Grieux, ojciec Kawalera, w menuetowym duecie Faut-il donc savoir tant de choses? pod koniec pierwszej odsłony trzeciego aktu stając się godnym partnerem Lisette Oropesy.

• « poprz.
• nast. »