Przegląd nowości

„Rusałka” w Opéra du Rhin w Strasburgu

Szczegóły

Opublikowano: środa, 23, październik 2019 16:21

Akt drugi odsłania bardziej cywilizowaną przestrzeń domowego wnętrza, które jednak również przez tę naturę jest otoczone. Z kolei w akcie trzecim mamy do czynienia z jakąś ciemną otchłanią, bliżej niesprecyzowanym miejscem, jakby kręgiem strachu. Otóż główną ideą reżyserki jest snucie opowieści o wewnętrznej podróży tytułowej bohaterki i przekonanie nas o tym, że otaczający ją świat jest w gruncie rzeczy odzwierciedleniem tego, co się dzieje w jej wnętrzu.

W ujęciu Nicoli Raab woda staje się zatem metaforą podświadomości Rusałki, symbolem jej duchowego rozdarcia, a takie podejście pozwala inscenizatorce niejako nałożyć na treść opery jeszcze inną, równolegle prowadzoną narrację. Okazuje się bowiem, iż wodna nimfa i Książę są jednocześnie współczesną kobietą i mężczyzną, którzy przeżywają ekstremalne ludzkie doświadczenia. Reżyserka sugeruje, że młoda kobieta-Rusałka, nie tyle pragnie opuścić przywoływane w libretcie jezioro, co wyrwać się z symbolizowanego przez nie stanu psychologicznego i uciec od naznaczonej traumą przeszłości.

Przewijająca się regularnie na projekcjach wideo scena gwałtu pokazuje wyraźnie, iż ta trauma jest konsekwencją miłosnej relacji o tragicznym zakończeniu. Ponieważ pochodząca z innego świata bohaterka nie rozumie „języka” ciała mężczyzny, to tym samym nie potrafi zaspokoić jego pragnień i pożądania. Dochodzi wówczas do przemocy seksualnej, która jest wstrząsem dla kobiety, a jednocześnie doprowadza mężczyznę do rozpaczy i ostatecznie do samobójstwa. Ów mężczyzna, czyli Książę, umrze w ramionach kobiety, którą kocha, a którą niejako wbrew sobie skrzywdził. Poprzez śmierć powróci do natury i już na zawsze się w nią wtopi.  Budowana w ten sposób na kanwie libretta spójna i poruszająca historia wciąga widza i nabiera niemalże metafizycznego wymiaru.

• « poprz.
• nast. »