Przegląd nowości

Wokół Elsnera i... Chopina

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 12, wrzesień 2019 18:28

Słowem geniusz nie szafowano wtenczas tak hojnie, jak dziś (proszę posłuchać reklamy koncertów Zbigniewa Preisnera), o Chopinie wypowiedział się publicznie w ten sposób jeszcze tylko Robert Schumann, gdy talent naszego kompozytora zabłysnął już na Zachodzie. Swoją drogą podobną szlakiem podążał w poszukiwaniu kariery inny tegoroczny jubilat – Stanisław Moniuszko. Studiował w Niemczech, sporo przebywał w Paryżu, a w dzieciństwie, w tym samym czasie, co młody Chopin, pomieszkiwał z rodzicami w Warszawie.

Jest ciągle tajemnicą, czy były jakieś kontakty, jeśli już nie między chłopcami, to chociaż rodzinami Chopinów i Moniuszków. Zapewne jednak nie, bo sądząc po dalszych losach synów, były, jak i teraz, głębokie podziały w naszym społeczeństwie. Moniuszko w swoich dziełach ironizował, niemal naśmiewał się z wyznawców mody na „francuszczyznę”, a Chopin – ojciec był już nie tylko sfrancuziałym obywatelem, ale rodowitym Francuzem, który jak się okazało później wstydził się swojej rodziny, tradycyjnie na francuskim pograniczu utrzymującej się z przemytu.

Do Elsnera nikt określeń „geniusz” nie przypasowywał. Byłam na koncercie pod hasłem Józef Elsner i uczniowie, na którym co prawda nie wykonywano muzyki Chopina, ale mam wrażenie, że wszyscy studenci przerośli mistrza. Zaczęło się od Kwartetu fortepianowego Elsnera, który był solidnie wykonaną robotą w stylu postklasycznym, z niewielkimi echami Beethovena, ale bez jego ognia. Kolejny utwór to Kwintet fortepianowy Józefa Nowakowskiego, który partyturę tego utworu wysyłał do zaprzyjaźnionego z nim Chopina, aby ten pochwalił.

• « poprz.
• nast. »