Przegląd nowości

Sensacyjny „Don Juan” w reżyserii Christiana Lollike w Kopenhadze

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 08, sierpień 2019 12:32

Gdy zaczyna się akcja okazuje się, że jest to czwórka śpiewaków (kontratenor, dwa soprany i bas) oraz dwoje aktorów. Są to wszystko „ofiary” Don Juana, teraz możemy usłyszeć ich skargi – arie z opery prezentowane są przez śpiewaków ze zmienionym akompaniamentem „orkiestry”, z dodatkiem efektów nagranych. Pomiędzy ariami aktorzy wygłaszaja monologi, nie wiadomo przez kogo napisane, będace jakby współczesnym odbiciem tematyki gwałtu, upokorzenia, poniżenia kobiet.

Akt zamyka scena końcowa opery, śpiewana partia Komandora przy akompaniamencie nagrania orkiestrowego, perkusji i efektów elektronicznych. Śpiewacy znikali ze sceny po odśpiewaniu swych ostatnich partii, kurtyna znowu się podnosi i publiczność wychodzi na pauzę. Nie jest to jednak pauza, tylko reszta przedstawienia, które teraz zamienia się w nocny klub, pełen pań i panów w negliżu (to śpiewacy poprzebierani zostają w te stroje), a na podwyższeniu popisują się cyrkowcy: połykaczka szabli, kobieta-wąż, akrobata.

Dwa bary obsługują publiczność, która ciagle jeszcze nie wie, że to nie jest pauza. Tylko nieliczni znajdują miejsca siedzące, inni, nieświadomi „zasadzki”, pozostają na nogach przez następne 2 godziny. Zmodyfikowana muzyka Mozarta rozbrzmiewa równocześnie z muzyką dyskotekową – rzeczy dzieją się równocześnie i nie sposób wszystko zauważyć. Orgiastyczne sceny przeplatane są ariami z opery, w którymś momencie kontratenor i bas śpiewają duet Là ci darem la mano, ale to bas jest Zerliną. W miarę upływu czasu muzyka dyskotekowa przejmuje prowadzenie, aktorzy i śpiewacy wciągają publiczność do tańca, co poniektórzy zaczynają opuszczać teatr – dyskoteka z orgią świateł wydaje się nie mieć końca. 

• « poprz.
• nast. »