Przegląd nowości

„Beatrix Cenci”Albero Ginastery w Opéra du Rhin w Strasburgu

Szczegóły

Opublikowano: środa, 26, czerwiec 2019 07:40

Tytułowa bohaterka to historyczna postać żyjącej w XVI wieku włoskiej szlachcianki, seksualnej ofiary własnego ojca, okrutnego rozpustnika i sadysty, mającego na sumieniu również śmierć dwóch swoich synów. Wraz z innymi członkami rodziny zawiązała ona spisek mający na celu pozbycie się potwornego prześladowcy i doprowadziła do dokonania na nim mordu przez wynajętych zabójców.

Za czyn ten została bezlitośnie skazana na śmierć przez ścięcie. Jej tragiczny los - i utrwalony przez malarza Guido Reniego mityczny już portret, ukazujący Beatrix oczekującą na wykonanie wyroku - inspirował od wieków liczną rzeszę artystów, pisarzy (Stendhal, Dumas, Artaud, Zweig, Słowacki, Moravia…), reżyserów filmowych (David Lynch, Bertrand Tavernier) i kompozytorów (Ludomir Różycki, Berthold Goldschmidt). Zafascynowany również tym tematem Alberto Ginastera zlecił zredagowanie libretta dwóm autorom (to rzadki przypadek) wykorzystującym Kroniki włoskie Stendhala i The Cenci Percy Shelleya: William Shand nakreślił zdominowane akcją sceny dramatyczne, zaś Alberto Girri napisał fragmenty utrzymane w zdecydowanie poetyckim tonie.

Te odmienne konwencje literackie znalazły frapujące przełożenie na język muzyki, nasyconej zróżnicowanymi aurami barw dźwiękowych. Z jednej strony emanuje ona bowiem właśnie poetycką ekspresją o szerokim wachlarzu brzmień i klimatów, z drugiej zaś przytłacza ponurym i dramatycznym nastrojem. Pod względem budowy opera składa się z czternastu scen, posiadających właściwą im strukturę dźwiękową, które Ginastera (mający w swoim dorobku również muzykę do wielu filmów) powiązał na wzór montażu planów filmowych w jedną rządzącą się żelazną logiką i podzieloną na dwa akty całość, chętniej podążającą za dramaturgią libretta niż muzyczną narracją.

• « poprz.
• nast. »