Przegląd nowości

„Szkoda cię, dziewczyno…”

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 19, marzec 2019 15:46

Walory zespołu doszły do głosu ponadto w antrakcie poprzedzającym trzeci akt (pewnie brzmiące waltornie, a jedna z nich dała się już poznać z najlepszej strony w dialogowaniu z fletem i obojem w uwerturze). Z kolei w następującym po nim chórze wieśniaków szczególnie wyróżniała się grupa głosów basowych. Bardzo udanymi okazały się obydwa układy choreograficzne Izadory Weiss: Mazura oraz Tańców góralskich, wzbogacone o wykonywane przez tancerzy technicznie złożone figury, niekiedy graniczące z akrobacją.

Jolanta Wagner jako Halka ujmowała kulturą śpiewu, zwłaszcza w ustępach wykonywanych w dynamice mezza voce, a także odwołując się do efektu fil di voce, czyli ekspresyjnego ściszania. Artykułowane pianissimogórne tony, stopniowo dynamicznie  rozszerzane, przybierały niekiedy nieco ostre zabarwienie, ale  może było to skutkiem wspomnianego nagłośnienia? Maciej Komandera, szczególnie w dumce Szumią jodły na gór szczycie, skupił się przede wszystkim na wyeksponowaniu jej strony lirycznej, choć  kilkakrotne wznoszenie się do wysokiego rejestru, także we wcześniejszej arii I ty mu wierzysz, odznaczało się znaczną pewnością intonacji.

Z kolei oszczędność gestów i skoncentrowanie się przede wszystkim na zaznaczeniu scenicznej obecności sprawiły, że również pod względem aktorskim stworzył udaną i wyrazistą postać. Komplet publiczności na widowni świadczył o złaknieniu w Krakowie większej dawki rodzimej muzyki, nie tylko w jubileuszowym roku moniuszkowskim.

                                                                               Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »