Przegląd nowości

Małgorzata w szlafroku

Szczegóły

Opublikowano: środa, 20, luty 2019 21:51

Mniej takich problemów miały obie mezzosopranistki. Olga Maroszek jako Marta i Magdalena Wilczyńska-Goś jako Siebel nie musiały niczego śpiewać poza skalą, ale wdzięczna aryjka o więdnących kwiatkach nie ujmowała za serce, zabrakło chyba doświadczenia i muzycznej maestrii. Jaromir Trafankowski w roli Wagnera mógł się podobać dzięki poprawnej emisji i swobodzie wokalnej, ale jego partyjka była dosyć skromna. Popisowe arie basowe wykonał solidnie przygotowany Mefisto – Rafał Korpik, bardzo chwalony za to, że zdecydował się na kilka godzin przez premierą zastąpić bardziej renomowanego Wojciecha Śmiłka.

Głos i postawę diabelską ten solista oczywiście posiada, ale w niejednym miejscu po prostu pokrzykiwał, jakby nie był pewny, czy jest dobrze słyszalny. Inaczej wypadła ocena inscenizacji, którą zawdzięczamy reżyserce Karolinie Sofulak, scenografowi Charlesowi Edwardsowi i kostiumolożce Sue Willmington. To co napisała o swych założeniach ideowych Karolina Sofulak jest na granicy bełkotu. Wedle niej świat, który widzi Faust, zdaje mu się groteskowy, przerażający i pełen podziałów. 

Żyje w nim jednak Małgorzata – według Fausta jedyna nadzieja na zbawienie. Ona zdaje się być najpełniejszym odzwierciedleniem idei humanizmu, w którą tytułowy bohater żarliwie wierzy. To były jednak tylko słowa, bo rzeczywistość sceniczna przedstawiała się całkiem inaczej. Faust był bezbarwnym, wyalienowanym świadkiem rozgrywających się wydarzeń, zaś postać Małgorzaty kompletnie zdegradowaną, by nie powiedzieć mało interesującą kobietą. Reżyserce i kostiumolożce skutecznie udało się obrzydzić tę bohaterkę. Przyjmuje ona gości w piżamie, czasem zakłada frotowy szlafrok, pali papierosy, a w oryginale powinna być niewinną 12-letnią bodaj dziewczyną.

• « poprz.
• nast. »