Przegląd nowości

Wizyta w Teatro San Carlo w Neapolu

Szczegóły

Opublikowano: środa, 24, październik 2018 10:32

Pozytywne wrażenie wywiera prowadzona z dużym wyczuciem dramaturgicznym przez Ursa Schönebauma gra świateł, oscylująca pomiędzy cieniami i pastelowymi plamami, zacierająca niekiedy granice pomiędzy realizmem i urojeniami, przywołująca złowieszczą atmosferę podbitego przez oddziały babilońskie miasta.

W tych onirycznych światłocieniach Scarpitta interesująco rozgrywa ulegające częstym i płynnym przekształceniom sceny zbiorowe, co niewątpliwie stanowi najmocniejszą stronę jego inscenizacji. Niestety jednak prowadzenie gra aktorskiej solistów pozostaje w wydaniu francuskiego reżysera zbyt konwencjonalne, z wyjątkiem paru cennych idei dotyczących niektórych, delikatnie zaznaczonych gestów: rażonego gromem Nabucca, prowadzonej na śmierć Feneny czy odnajdujących się nareszcie Feneny i Izmaela.

Podobać się też może wynurzający się z zaciemnionej głębi scenicznej chór Hebrajczyków, to jednak nie wystarczy, żeby przekonać widzów, iż mają tu do czynienia z przemyślaną i spójną narracją dramaturgiczną. Pokładanych nadziei nie zaspokoił też do końca zespół wokalistów, co może być też wynikiem faktu, iż oglądałem przedstawienie z drugą - z małymi wyjątkami - obsadą wykonawczą. I tak kreująca rolę Abigail Susanna Branchini niezupełnie poradziła sobie z wysokimi wymaganiami tej partii – zabrakło jej drapieżności, mocy dźwięku i precyzji skoków interwałowych.

• « poprz.
• nast. »