Przegląd nowości

À la française

Szczegóły

Opublikowano: środa, 17, październik 2018 14:03

Zwłaszcza w ogniwie zatytułowanym Tomcio Paluch dawały znać o sobie efekty onomatopeiczne, kiedy spomiędzy pasaży przezierały odgłosy kukułki. Z kolei w rejestrach basowych rozlegało się ociężałe stąpanie olbrzyma z wizji Rozmowy Pięknotki z Potworem, a w zamykającym cykl Zaczarowanym ogrodzie jego niezwykłość znalazła wyraz w crescendo opalizujących glissand. 

W wykonaniu Podwójnego koncertu fortepianowego d-moll Francisa Poulencka zabrakło mi pełnego porozumienia pomiędzy solistkami a orkiestrą. Wyczuwało się pewne spięcie, by sprostać wymaganiom partytury i „dotrzymać kroku” zmiennemu rytmowi w ogniwach skrajnych, wskutek czego nie dostawało pożądanej swobody i dozy błyskotliwości w tej popisowej kompozycji, skoncentrowanej przede wszystkim na efekcie wywieranym w związku z przewagą pierwiastka wirtuozowskiego. 

 Przydałby się też wyrazistszy puls rytmiczny, w końcu twórca ten kultywował styl neoklasyczny. Z kolei młodzieńcza I Symfonia C-dur Georges’a Bizeta nawiązuje do wzorów haydnowskiego i mozartowskiego klasycyzmu, z reminiscencjami z Schuberta i Mendelssohna, sięgającymi skądinąd do tych samych źródeł. Odznacza się ona pogodnym i beztroskim klimatem, w pełni korespondującym z charakterem tonacji, w tradycyjnej retoryce muzycznej zarezerwowanej dla wyrazu pozytywnych emocji, a temu wszystkiemu odpowiada i służy przejrzystość instrumentacji, z solowymi partiami fletu i oboju w ustępach o bardziej lirycznym obliczu, a więc w Adagio oraz w triu Scherza. Dyrygent i orkiestra podążyli za tymi cechami kompozycji, w pełni oddając się czerpaniu przyjemności i satysfakcji z radosnego muzykowania, nie tracąc przy tym z „pola słyszenia” precyzji i dyscypliny gry.

                                                                                    Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »