Przegląd nowości

Istnieję, bo śpiewam

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 02, październik 2018 12:32

W przebiegu muzycznym wyróżnić można wyodrębniające się dwa monologi Dumuziego w brawurowym wykonaniu kontratenora Jana Jakuba Monowida, czy zamykający trzeci akt Ninshubur, jedynej bardziej ludzkiej figury w tym gronie, a to dzięki urodzie ciepłego tembru mezzosopranu Urszuli Kryger, oraz quasi-duet, a może raczej, odwołując się do terminologii z końca dziewiętnastego wieku, dwugłos Ereszkigal i Dumuziego, w którym uzupełniają się barwowo rejestry sopranowe w wydaniu kobiecym Ewy Biegas i męskim wspomnianego Monowida, swą krystaliczną przejrzystością i czystą urodą wokalną przywodzące duet Oktawiana i Zofii z Kawalera srebrnej róży Richarda Straussa, choć, rzecz jasna, są to diametralnie różne estetyki i światy dźwiękowe.

Pejzaż dźwiękowy uzupełnia w gronie protagonistów Joanna Reszel w partii Inanny, oraz trio basów w roli wspomnianych Ojców, przebranych w odczłowieczające kokony, a więc Łukasz Konieczny, Bartłomiej Misiura i Sebastian Szumski. A także Piotr Żurek, występujący w epilogu w roli Kapłana. 

Właściwie wszyscy oni zasługują na jednakowe słowa uznania, przyczyniając się do sukcesu utworu, wzbogacającego niezbyt liczny współczesny repertuar operowy.

                                                                                          Lesław Czapliński

PS. Po prawykonaniu cztery dni później na koncercie inauguracyjnym LXI Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień 2018” do słów nowej kompozycji Aleksandra Nowaka, można dopatrzyć się w tym twórcy nowego, wybitnego kompozytora polskiego, posiadającego znakomite wyczucie czasu oraz muzycznej dramaturgii. Przydałoby się jedynie dopracować bardziej indywidualnych rysów języka dźwiękowego, ale może przyjdzie to wraz z czasem?

• « poprz.
• nast. »