Przegląd nowości

Pogromcy klawiatury

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 03, wrzesień 2018 10:52

Moje kryteria oceny zawierają przynajmniej dwa wskaźniki. Po pierwsze pianista musi być bezsprzecznie muzykalny, co najłatwiej dostrzec słuchając wykonania utworu doskonale znanego, koncertowego hitu, gdzie nie wystarczy być tylko poprawnym i perfekcyjnym, ale trzeba wprowadzić jakąś wartość dodatkową, np. nadzwyczajną energię, oryginalny pomysł, piętno stylistyczne, ale bez niszczenia i deformowania podstawowej tkanki utworu.

Po drugie pianista powinien umieć znaleźć interesującą formułę podczas wykonywania utworu mniej znanego, bliskiego współczesności, trudnego interpretacyjnie. W sumie więc do mojego rankingu można by zakwalifikować pianistów, którzy na Festiwalu wystąpili przynajmniej dwa razy i to w zróżnicowanym repertuarze. Nie każdemu, z różnych zresztą względów, umożliwiono spełnienie takich warunków.

Gdy chodzi o kryterium pierwsze, to kandydatów do Parnasu byłoby jeszcze wielu, bo np. wykonanie Koncertu f-moll Chopina przez Szymona Nehringa na wieczorze inauguracyjnym było bezsprzecznie kreacją. Na dobrej drodze jest, choć nie wszystkim przypadła do gustu wykonawczyni Sonaty h-moll Chopina, młodziutka Anastasia Rizikov. Z kolei dużą wszechstronnością w spełnianiu obu kryteriów wykazała się Yulianna Avdeeva (Koncert e-moll Chopina, I Sonata Szostakowicza), ale jej wykonań niestety nie słuchałam. Słuchałam natomiast ciekawego Koncertu fortepianowego Witolda Maliszewskiego (nauczyciela Lutosławskiego) w wykonaniu renomowanego pianisty Petera Donohoe. Cóż z tego, artysta zagrał dzieło z nut, a więc na jego twórczą kreację nie było zbyt wiele miejsca. Z nut zagrał też o dziwo dwa krótkie utwory na bis – Piotra Czajkowskiego.

• « poprz.
• nast. »