Przegląd nowości

Krzysztof Penderecki, „Pasja Łukaszowa” i próba czasu

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 27, lipiec 2018 18:48

W dalszym ciągu coraz pewniej czuł się w swojej partii, a nawet wzniósł się ponad problemy czysto technicznej natury, by coraz bardziej satysfakcjonującemu śpiewowi nadać znamiona pogłębionej interpretacji retorycznej. W znacznej mierze rozczarowała Sarah Wegener, szczególnie we wzorowanej na elektronicznych modulacjach arii Domine, quis habitabit, kiedy na jej wstępie instrumentalny dźwięk sopranu i fletu wzajemnie się przenikają.

Przede wszystkim zabrakło w związku z tym umiejętności instrumentalnego właśnie prowadzenia frazy, a w sonorystycznych figuracjach, wznoszących się na pogranicze krzyku, śpiewaczka nie uniknęła otarcia się o mimowolną parodię. Najswobodniej w tym gronie czuł się bas Matthew Rose, wyobrażający kolejno zapierającego się Piotra, Piłata oraz Dobrego Łotra, ale i jego partia nie wykracza poza ogólnie przyjęte, tradycyjne zasady wokalnej artykulacji. 

Podsumowując. Z perspektywy czasu można już chyba zaryzykować twierdzenie, że Pasja przetrwała jego próbę, podobnie jak Złożenie Chrystusa do grobu – pierwsza część Jutrzni, pozornie okolicznościowa Kosmogonia czy mistrzowskie pod względem sztuki kontrapunktu Magnificat. W przyszłości natomiast prawdopodobnie nie da się tego powtórzyć w odniesieniu do późniejszych kompozycji oratoryjnych, posiadających monstrualne rozmiary i zbyt obciążonych znamionami epigonizmu.

                                                                   Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »