Przegląd nowości

Ostatnie akordy sezonu

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 19, lipiec 2018 22:15

Więcej wątpliwości, co do sensowności takiego zabiegu budzić mogła transkrypcja Joachima Raffa Ciaccony z II Partity na skrzypce solo BWV 1004, w której czysto wiolinistyczna kompozycja zyskała obce sobie barwy instrumentów z innych rodzin niż smyczki, a więc obydwu sekcji dętych. Strawiński zdawał się żywić zamiłowanie do form trzyczęściowych. Symfonię w trzech częściach wyprzedziła takaż Symfonia psalmów.

Podczas omawianego jej wykonania najkorzystniej zabrzmiały ustępy chóralne a cappella, w tym stretto z fugi w drugiej części. Mniej czytelne były natomiast efektowne, schodzące pasaże akordów z pojawiającym się pod ich koniec accelerando, czyli przyśpieszeniem w instrumentalnym ustępie w trzeciej części. Wskutek zagubienia właściwego pulsu rytmicznego zatarciu uległ ich wyrazisty rysunek melodyczny.

W dość eklektycznych Psalmach z Chichester  można się dosłuchać jakie były upodobania muzyczne i czym dyrygował ich autor – Leonard Bernestein. Zwłaszcza dotyczy to dalekich reminiscencji z ulubionego przezeń Mahlera, dających o sobie znać w niewielkich solach pod koniec ostatniej części. Tym razem dyrygent skupił się przede wszystkim na dokładnym odczytaniu tekstu muzycznego, nie odciskając na nim własnego, indywidualnego piętna. Stąd, z lekka trawestując i odwracając słynne powiedzenie o kongresie wiedeńskim („le congres ne marche pas, il danse”), można powiedzieć, że wykonanie nie toczyło się, lecz solennie i nieśpiesznie kroczyło ku zakończeniu.

                                                                                   Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »