Przegląd nowości

Obłęd jakich mało

Szczegóły

Opublikowano: środa, 20, czerwiec 2018 20:40

Magdalena Łazarkiewicz, która wyreżyserowała omawiane przedstawienie, wypełniła pierwszą połowę uwertury rodzajem przedakcji, ukazując przygotowania ekipy filmowej do zdjęć, po czym opuszczony zostaje ekran, na którym wyświetlana jest czołówka z obsadą i realizatorami, co sugeruje, że w dalszym ciągu będziemy mieli do czynienia z historycznym filmem, w którym postacie występują w kostiumach z epoki lub standardowych o niej wyobrażeniach.

Ale, skoro już realizatorka nawiązała w ten sposób do słynnej inscenizacji Andrzeja Wajdy Emigrantów Mrożka, potraktowanej jako rodzaj filmowego seansu na żywo, należało zatem konsekwentnie przedstawić bieg wypadków poprzez ekran przeźroczystej zasłony. Jak już wspomniałem, dalej rzecz toczy się tradycyjnie, by nie powiedzieć sztampowo.

A przecież można było spróbować, jak w Kobiecie publicznej Andrzeja Żuławskiego, dotyczącej kręcenia ekranizacji Biesów, wygrać nakładanie się historycznego dramatu na losy i relacje jego odtwórców, gdzie król Henryk VIII mógł przenikać się z postacią reżysera, a Anna Boleyn z występującą w jej roli wedetą. Nic z tych rzeczy nie pojawiło się jednak na krakowskiej scenie. Na dodatek początkowa rama nie ma swojego odpowiednika pod koniec, albowiem operowi reżyserzy wydają się cierpieć na chorobę Alzheimera i w trakcie pracy zapominać o swych wcześniejszych pomysłach i zawartych w nich zadatkach na interesujące rozwiązania sytuacyjne w przyszłości. W operze wszelako liczy się przede wszystkim muzyka, która wiele może usprawiedliwić, pozwalając zapomnieć o niedostatkach scenicznych. Tomasz Tokarczyk, coraz bardziej specjalizujący się w operach belcantowych, poprowadził orkiestrę pewną ręką, dbając zarazem o stylowość fraz, podążających za pierwszoplanowym czynnikiem wokalnym.

                                                                      Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »