Przegląd nowości

Uwspółcześniony „Nabucco” w Opéra de Lille

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 22, maj 2018 20:41

Telewizyjnego wywiadu udziela również Abigaile, a jej konfrontacja z ojcem przyjmuje niemalże formę prowadzonej na żywo reality show. Warto też jeszcze wspomnieć o odbiegającym od libretta wykorzystaniu tekstów Eliasa Sanbara, ambasadora Palestyny przy Unesco. 

Marie-Eve Signeyrole wyraźnie pragnie zakłócić spokój delektującego się swoim komfortem widza operowego, potrzasnąć nim i zmusić do refleksji. Problem tkwi jednak w zbyt agresywnym i grzeszącym nadmiarem bombardowaniem go mnożącymi się w nieskończoność brutalnymi obrazami. Także w nadpobudliwości biegających po scenie, odzianych w mundury i wymachujących karabinami statystów (to systematycznie eksploatowane w teatrach operowych rozwiązanie) oraz w męczącym i niedającym chwili oddechu, choć po mistrzowsku zorganizowanym zamęcie. Wydaje się to tym bardziej niepotrzebne, że reżyserka wykazuje się nieprzeciętnym talentem w prowadzeniu gry aktorskiej, zdolnej do skutecznego udźwignięcia dramaturgii dzieła. Trudno dajmy na to będzie nam zapomnieć o fenomenalnie przeprowadzonej scenie, w której tracący zmysły Nabucco bawi się jak dziecko miniaturą pałacu i figurkami żołnierzy, lub o poruszającym prawdą psychologiczną starciu pomiędzy nim i jego córką. Signeyrole wykazuje się też nieprzeciętną zręcznością w zakresie ustawiania wprzęgniętych w dramaturgię spektaklu scen zbiorowych. Ogólna wymowa tak nakreślonej wizji sprowadza się do wyeksponowania dwuznaczności wszelkich ocen wydarzeń historycznych, sytuacji politycznych czy ludzkich postaw. Oto bowiem przywracający ludowi nadzieję i głoszący pokój Zachariasz wyposaża zarazem Fenenę w pas z ładunkami wybuchowymi, a ulegający nawróceniu Nabucco wykazuje wyczuwalne ciągoty do zastąpienia dyktatorskich rządów nie mniej opresyjną teokracją. Chodzi też o pokazanie negatywnej roli niektórych mediów, świadomie mylących prawdę z fałszem i manipulujących opinią publiczną.

• « poprz.
• nast. »