Przegląd nowości

Tramwajarze z Łodzi

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 19, maj 2018 21:20

Muzyka Previna jest umiarkowanie modernistyczna, miejscami ekspresyjna, ale operuje w rozszerzonej tonalności, coś jak wczesna Grażyna Bacewicz. Są w niej melodyjne frazy, które głównie przeznaczone są dla trudnych wokalnie monologów Blanche, są rytmiczne, jak z Leonarda Bernsteina odcinki powiązane z tradycją jazzową. 

W sumie partytura, w sposób bardzo konsekwentny i elastyczny prowadzona przez Tadeusza Kozłowskiego, nie powinna stwarzać problemów odbiorcom opery, choć jednak głównym czynnikiem skupiającym uwagę publiczności jest fabularna narracja, teatralna intryga ukazująca napięte stosunki pomiędzy Stanleyem a jego szwagierką, powtarzające się sytuacje konfliktowe prowadzące do poważnych zaburzeń psychicznych u Blanche, awantur w domu i gwałtu.

Ten teatralny „przechył” jest artystycznym sukcesem wielkiego mistrza sceny Macieja Prusa. Operę ogląda się jak tradycyjny dramatyczny spektakl, tyle że śpiewany, ale także w sposób aktorski, z wykorzystaniem mowy, krzyku, gestów, grymasów, ale także  milczenia, westchnień itd. Tramwaj zwany pożądaniem jest wielkim wyzwaniem aktorsko-wokalnym dla czwórki głównych wykonawców. Pierwszoplanową postać powierzono Joannie Woś, która stała się bezdyskusyjnym motorem przedstawienia. Śpiewaczka do tej pory kojarzona głównie z perfekcyjnymi wykonaniami partii koloraturowych w operach bel canta, teraz ukazuje także swoje ogromne możliwości dramatyczne, które ujawniają się przede wszystkim w jej niezwykłym głosie. Drogę Blanche do psychopatii można śledzić nawet z zamkniętymi oczami. Wspaniałym partnerem jest też na scenie jej największy wróg Stanley w wykonaniu Szymona Komasy, którego wysokie kompetencje wokalne walczą o pierwszeństwo z dojrzałym talentem aktorskim.

• « poprz.
• nast. »