Przegląd nowości

38. Festival d’Ambronay (czwarty weekend)

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 17, październik 2017 08:44

Jeśli chodzi o Il terremoto to Draghi napisał je na zamówienie cesarza Leopolda I, pasierba Eleonory Magdaleny Gonzagi, a zostało ono przedstawione po raz pierwszy właśnie na jej wiedeńskim dworze w roku 1682. Mamy tu wprawdzie do czynienia z oratorium, ale nosi ono podtytuł „opery sakralnej”, co wynika z faktu, że jego treść, eksponująca opisane w Ewangelii trzęsienie ziemi (jego ewokacja znajduje się też w Pasji wg. św. Mateusza Bacha) jest w gruncie rzeczy spektakularnym i wstrząsającym przywołaniem śmierci Chrystusa na krzyżu. Sama natura tego przedstawienia zezwalała wykonawcom na noszenie odpowiedniego stroju i prowadzenie gry scenicznej, której mogliśmy być też świadkami w Ambronay w wykonaniu nawiązujących do tej tradycji solistów.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że każdego roku w okresie Wielkiego Tygodnia były niegdyś pokazywane w Wiedniu przedstawienia, mające na celu ułatwiać wiernym medytowanie na temat agonii Chrystusa. I choć oratorium Draghiego wpisuje się w pełni w ten zwyczaj, to oryginalność zamysłu kompozytora polega na tym, że zamiast powielać atmosferę dość w gruncie rzeczy sterylnej bogobojności, pragnął on wypełnić swoje nowe dzieło prawdziwie ludzkimi uczuciami i emocjami, opisując duszę człowieka poddaną działaniom sił boskich. I takimi właśnie emocjami potrafił nasycić całe wykonanie dynamicznie i z ogromną wrażliwością prowadzący swój zespół Le Poème Harmonique i doskonałych solistów Vincent Dumestre, otwierając naszą wyobraźnię na tytułowe trzęsienie ziemi, cudowne zjawiska i promienne objawienia. W podzielonym na osiem scen dziele, mogącym nieco zaskoczyć małą ilością arii, ogromną rolę odgrywa ściśle zespolona z tekstem oraz ujmująca subtelną i wyrafinowaną instrumentacją warstwa muzyczna. To ona kreuje zmienne klimaty i nastroje, wznieca szerokie spektrum uczuć, jest nośnikiem głębokich sensów i znaczeń, których same słowa nie są już w stanie wyrazić. Atmosfera skupienia, a zarazem grozy i dramatu śmierci Jezusa ukrzyżowanego za grzechy ludzkie, zostaje wprowadzona już na samym wstępie za sprawą niezwykle emocjonalnego i ekspresyjnego występu Alexandry Rübner, wspaniałej aktorki i reżyserki polskiego pochodzenia.

• « poprz.
• nast. »