Przegląd nowości

„Kein Licht” Philippe’a Manoury w Opéra du Rhin w Strasburgu

Szczegóły

Opublikowano: środa, 04, październik 2017 11:03

Chodzi tu o teksty, które zostały przez nią napisane po katastrofie centrali nuklearnej Fukushima, przy czym nazwa tego japońskiego miasta nie zostaje w owych tekstach ani razu wymieniona. Stało się tak zapewne dlatego, że to tragiczne w skutkach wydarzenie ma w zamierzeniu autorki przyjąć walor uniwersalnego symbolu i zachęcić nas do zastanowienia się nad tym, jak może wyglądać życie po tego typu katastrofie oraz jakie są jej przyczyny i skutki.

Jelinek nie snuje jednak ciągłej narracji, a budowane przez nią zdania są chaotyczne i często sprawiają wrażenie pozbawionych sensu. Ogólnie rzecz ujmując mamy tu do czynienia z rodzajem osobliwego dialogu pomiędzy postacią A i postacią B, przy czym zupełnie nie wiemy, kim te osoby tak naprawdę są. Ocalałymi z katastrofy, muzykami, a może krążącymi w atmosferze i wyposażonymi w świadomość cząstkami?

Cały tekst jest głęboko niejasny, następuje w nim też całkowite zakłócenie przestrzenno-czasowych odniesień. Wygląda to tak, że w scenerii zniszczonej przyrody snują się zwierzęta, muzycy zupełnie się nawzajem nie słyszą, jakaś pogrążona w żałobie kobieta rozpacza, a porozumienie pomiędzy poszczególnymi postaciami jest zupełnie zerwane. Wyraźnie nie chodzi tu jednak wyłącznie o przytłoczenie widza patetycznym dramatem, o czym świadczy często się manifestująca ironia oraz dominujący niejednokrotnie nad poczuciem zagrożenia humor. Aby te pogmatwane i niejasne treści ująć w pewną formę Manoury wymyślił pojęcie „Thinkspiel”, będące rodzajem mieszającego język angielski i niemiecki neologizmu. To pojęcie ma oznaczać osobliwą grę pomiędzy eksperymentalnymi poszukiwaniami, rozmaitymi konceptami i elementami artystycznego języka.

• « poprz.
• nast. »