Przegląd nowości

W starym Krakowie nie tylko muzyka dawna

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 18, wrzesień 2017 21:22

Może za sprawą touché pianistycznego, albowiem obydwie artystki uprawiały również grę na tym drugim instrumencie. Co prawda, na instrumentoznawstwie uczono mnie, że dźwięk klawesynu nie zależy od siły uderzenia, to jednak Liliana Stawarz swego czasu przekonywała mnie, że jest to obiegowa opinia i nie do końca ścisła. Z kolei w otwierających Allegrach obydwu koncertów potrójnych występuje efekt progresji, budujący napięcie przebiegu muzycznego, z czego umiejętnie potrafili skorzystać występujący muzycy. Z całego wieczoru największe wrażenie wywarł na mnie właśnie Koncert potrójny d-moll BWV 1063 z przepiękną środkową Sicilianą na tle wtóru w formie pizzicata.

Na tym tle stanowiący transkrypcję Vivaldiowskiego pierwowzoru skrzypcowego Koncert poczwórny a-moll BWV 1065 jest już raczej swego rodzaju ciekawostką, tyle że pozwalającą zaprezentować się na raz wszystkim czterem artystkom. I drugim właśnie nurtem festiwalu są koncerty z udziałem orkiestr. Koncerty skrzypcowe Mozarta w ogólności, a ten w tonacji A-dur KV 219 w szczególności, zapowiadają jakby formę otwartą, albowiem tok muzyczny w skrajnych ogniwach, miast kończyć się hucznymi kodami, ulega jakby zawieszeniu, sugerując, że do przerwanej myśli muzycznej przyjdzie jeszcze kiedyś powrócić? Z kolei w środkowym Andante cantabile pojawiają się zadatki pauz generalnych, przerywających przebieg na podobieństwo stawianych pytań. Na dodatek dają w nim znać modne podówczas motywy alla turca, od których wziął nazwę, i to nie tylko jako kuplety w finałowym rondzie, ale już w otwierającym go Allegro aperto, czyniąc go „najdzikszym” z Mozartowskich utworów tego gatunku, choć w granicach klasycystycznego decorum, czyli stosowności. Czyżby zatem Weriko Czumburidze vel Veriko Çumburidze, zwyciężczyni ostatniego konkursu Wieniawskiego, umieściła go w programie swojego występu przez wzgląd na posiadane, obok gruzińskiego, obywatelstwo tureckie? Niestety, jego wykonanie sprawiało wrażenie dopiero jakby przymiarki interpretacyjnej i bynajmniej nie sugeruję się w tym względzie faktem, że na stojącym przed artystką pulpicie leżały nuty. Pierwszy, liryczny temat Allegra, co też jest ewenementem, zagrany został zbyt rozwlekle, co nie stanowiło jednak przygotowania dla wywołania tym większego kontrastu z następującym po nim drugim, utrzymanym w żywszym tempie, albowiem zabrakło mu odpowiedniej stanowczości i wyrazistości.

• « poprz.
• nast. »