Przegląd nowości

"Halka" w Łodzi

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 06, luty 2017 07:48

Agnieszka Kuk wystąpiła po Dorocie Wójcik i Annie Wiśniewskiej-Schoppa, które przedstawiły kreacje odmienne, ale interesujące i pozostające w pamięci. Pierwsza – liryczna w śpiewie i postaci scenicznej, druga – wokalnie spintowa (coś między liryką, a czystej wody dramatem), ujmująca przy tym grą sceniczną, w czym pomogła jej niepospolita uroda.

Szczęśliwy teatr, który w obsadzie posiada aż trzy wybitne Halki, a dwie następne (Monika Cichocka i Joanna Zawartko) czekają na swoją kolej. Tymczasem Monika Cichocka mistrzowsko wykonała „Vissi d'arte” z Toski na Gali Jubileuszowej, rywalizując jedynie z Joanną Woś w „E strano” z Traviaty. Obie urodziwe, pięknogłose i w szykownych toaletach, co też się liczy na stanowisku primadonny.

Obsady Halki uzupełniał w roli Dziemby Patryk Rymanowski udowadniając, że z każdego epizodu można zrobić kreację, gdy się ma głos, talent i sceniczną inteligencję. Dobrymi Stolnikami byli Grzegorz Szostak i Robert Ulatowski, a partię Zofii ładnymi głosami śpiewały Patrycja Krzeszowska i Joanna Lewińska.

Nad reżyserią i scenografią Jarosława Kiljana powstrzymam się od zachwytów, choć nie ma powodów, aby narzekać. Śledząc przebieg spektaklu, odnosiło się wrażenie, jakby zabrakło pewnej ilości prób, aby zamierzony efekt był doskonalszy. Uwiodła mnie finałowa scena, gdy Halka zamiast wskakiwać do rzeki, idzie w głąb sceny w objęcia Anioła. Szkoda, że ten natchniony zamysł Kiljan nie rozbudował w całym przedstawieniu. Może uczyni to w następnej realizacji, czego mu szczerze życzę. Ozdobą spektaklu był mazur i tańce góralskie (trochę za dużo krzyku i pisku) w choreografii Emila Wesołowskiego, godnego następcy Kujawy, Drzewieckiego, Miszczyka, Paplińskiego, Kilińskiego, Kopińskiego, a przed wojną Cieplińskiego, Kuleszy i Zajlicha.

Dyrygował Wojciech Rodek, któremu – aby nie psuć jubileuszowego nastroju – powiem, że się nie spodziewałem (jak uczył nas pewien wielki kompozytor z Lusławic), a więc gratuluję.

                                                                            Sławomir Pietras

• « poprz.
• nast. »