Przegląd nowości

Abigail, babilońska księżniczka

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 26, styczeń 2017 11:10

Tym razem nie zrekompensował też tego braku scenicznym ukształtowaniem wizerunku postaci, nie znajdując należytych środków i rozwiązań aktorskich, które sugestywnie oddałyby przeżywany przezeń dramat i dokonującą się pod jego wpływem przemianę osobowości. Ukraińskiemu basowi Dmytro Bełosilśkiemu jako Zachariaszowi nie dostawało przepaścistości dawnych basów słowiańskich, stąd niskie tony w jego wykonaniu nie posiadały pożądanej głębi i brzmiały nieco anemicznie, a co za tym idzie nie dostawało im pożądanej siły wyrazu.

Także dźwięki należące już do barytonowej tessytury nie odznaczały się szczególnym blaskiem, stąd nie wywarły większego wrażenia, a przecież jest to jedna z nielicznych włoskich oper belcantowych, która w znacznej mierze właśnie na basie stoi.

Wszyscy protagoniści odzwierciedlali niegdysiejsze standardy związane z operową umownością, zwłaszcza w odniesieniu do postury i aparycji dawnych primadonn i pierwszych tenorów, odznaczających się, jak to swego czasu ujął Jerzy Waldorff w odniesieniu do pewnej polskiej śpiewaczki, nie tylko potęgą ducha, a w tym przypadku głosu, ale i ciała. Przypomniała mi się opowieść mojej babci, która poniekąd wychowała się w loży lwowskiego Teatru Wielkiego, że miejscowi krytycy zasiadali na jaskółce i przesłaniali oczy dłonią, by wynikające z tych ułomności wrażenia wizualne nie psuły im ani zakłócały słuchowych. O ile Monastyrśka i Thomas wynagradzali je wybitnymi walorami swego śpiewu, to w przypadku pozostałych pozostawało to nieznośnym anachronizmem.

• « poprz.
• nast. »