Przegląd nowości

György Vashegyi w Opéra Royal de Versailles

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 04, grudzień 2016 17:12

Wykonywano na nim motety, sonaty i kantaty, wszakże to opera zajmowała wówczas uprzywilejowane miejsce, zarówno w pełnej przepychu formie scenicznej, jak i koncertowej, co przecież jest z powodzeniem praktykowane również i w czasach nam współczesnych. W umieszczonym w książce programowej tekście Benoît Dratwicki przypomina również o bliskich Polakom wątkach. Otóż w okresie rządów Ludwika XV jednym z ważniejszych rozdziałów aktywności muzycznej dworu były koncerty organizowane przez Marię Leszczyńską. Odbywały się one – od roku 1725, czyli momentu przybycia królowej do Wersalu – przynajmniej dwa razy w tygodniu i to przez cały rok.

Owe koncerty na życzenie władczyni składały się przeważnie z fragmentów oper takich kompozytorów jak wspomniani wyżej Colin de Blamont, Destouches i Bury oraz Francoeur, Rebel, Dauvergne, Lully, a także Mouret, Montéclair,  Mondoville, Boismortier, Royer no i oczywiście Rameau. To właśnie fragmenty ich utworów, uzupełnione jeszcze o muzyczne „wizytówki” Philidora, Lalande’a, Piccinniego i Glucka zabrzmiały teraz w przepięknej historycznej sali Opery w Wersalu. Wykonywały je przybyłe specjalnie na tę okazję z Budapesztu doskonałe zespoły Orfeo Orchestra i Purcell Choir oraz trójka wyśmienitych solistów: Chantal Santon-Jeffery – sopran, Emöke Barath – sopran i Thomas Dolié – baryton. Całość prowadził wybitny dyrygent węgierski (również muzykolog i wykładowca w Akademii Muzycznej Franza Liszta w Budapeszcie) György Vashegyi, wnikliwy znawca i pełen entuzjazmu interpretator tego typu repertuaru. Zachwycił on licznie zgromadzoną publiczność umiejętnością uwydatniania urozmaiconej i subtelnej afektacji wzbogaconej zwiewną ornamentyką oraz ukazania bogactwa środków malarstwa dźwiękowego i wycyzelowanych figur retorycznych. Te walory w połączeniu z często żywiołową i porywającą rytmiką, wysmakowaną artykulacją oraz mistrzostwem w utrzymywaniu idealnej równowagi pomiędzy solowymi i ansamblowymi odcinkami złożyły się na kipiący ekspresją i wielobarwny spektakl dźwiękowy. Był on dowodem na to, że przez długi okres czasu Pałac w Wersalu rozbrzmiewał instrumentalną i wokalną muzyką na najwyższym poziomie, stając się tym samym najbardziej twórczym w tym zakresie dworem europejskim.

                                                                                        Leszek Bernat

• « poprz.
• nast. »