Przegląd nowości

Trzy razy balet

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 27, listopad 2016 14:41

Choreografa interesował wyłącznie żywioł tańca, który narasta i prowadzi do imponującego choć całkiem abstrakcyjnego finału, a jest wspomagany umiejętnie zbudowaną oprawą kolorystyczną, która z żółtości powoli przechodzi w czerwień, a nawet purpurę. Brawo Ravel, Brawo Pastor i jego idea czystej formy tańca.

Trzeci odcinek wieczoru był znów składanką przygotowaną dla londyńskiego Royal Ballet w 2006 roku przez Wayne’a McGregora do muzyki kilku autorów zaaranżowanej na orkiestrę symfoniczną przez Joby Talbota. Rytmiczne przetworzenia trójdźwięków harmonicznych, miejscami przypominające Leonarda Bernsteina, nie były żadnym muzycznym odkryciem, w spektaklu istotne były natomiast dwie rzeczy, zgodne z tytułem Chroma zmiany koloru tła inicjowane światłami (odpowiedzialna Lucy Carter) oraz ciekawe, wyraźnie modernistyczne układy taneczne. Tutaj szybkość wykonywania poszczególnych ewolucji była jednym ze środków artystycznego wyrazu. Osobnym ważnym atutem spektaklu była ujęta w duży biały prostokąt scenografia Johna Pawsona. Jak trudne to było przedsięwzięcie świadczyła liczba różnych asystentów i współpracowników odpowiedzialnych za realizację tego dosyć nowoczesnego, ale jednak historycznego, bo liczącego już 10 lat przedstawienia. Mało trafne wydawały mi się tylko typowo uniseksowe kostiumy zaprojektowane przez Moritza Junge, a zwłaszcza różowa damska koszulka na ramiączkach głównego solisty. Jednak Chroma to był również przedstawiciel idei czystej formy, bez żadnych asocjacji i odniesień do realiów życia ludzkiego, co zresztą stanowi coraz częstsze zmartwienie humanistów. Niech się martwią, a my mogliśmy sobie obejrzeć czysty taniec.

                                                                Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »