Przegląd nowości

Benefis Profesora Jerzego Knetiga

• 

Szczegóły

Opublikowano: środa, 07, wrzesień 2016 10:59

W niedzielny wieczór (4 września) na scenie Warszawskiej Opery Kameralnej miały miejsce obchody jubileuszu 30-lecia pracy artystyczno - dydaktycznej prof. Jerzego Knetiga z Uniwersytetu Muzycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Artysty o niekwestionowanym dorobku artystycznym, który ma znaczący wkład w rozwój kultury i edukacji muzycznej w Polsce.

Benefis przygotował komitet honorowy, w którym zasiedli profesorowie: Ryszard Karczykowski, Bożena Betley, Ella Susmanek oraz Jitka Stokalska, Jerzy Lach, Ruben Silva i dr hab. Adam Zdunikowski. O oprawę artystyczną wieczoru zadbali przyjaciele artyści, z którymi Jubilat od lat współpracuje oraz uczniowie. Byli w tym gronie: Artur Ruciński, Rafał Siwek, Izabela Kłosińska, Katarzyna Trylnik, Adam Zdunikowski, Adam Kruszewski, Marta Rosińska, Piotr Kędziorek.

Solistom towarzyszyła przy fortepianie znakomita Ella Susmanek oraz orkiestra WOK pod batutą Rubena Silvy. Profesor Knetig z właściwą sobie swadą, humorem i swobodą wspominał artystyczne koleje losu, który pozwolił mu obdarzyć urodą głosu, cząstką swego talentu i wysoką kulturą wykonawczą melomanów na wielu kontynentach. W program wieczoru prowadzonego przez red. Adama Rozlacha wkomponowano również nagrania najważniejszych dla Profesora fragmentów koncertów.

Repertuar tego znakomitego artysty zbudowany jest przede wszystkim z partii tenorowych dzieł oratoryjnych, w tym obu Pasji Jana Sebatiana Bacha, ponad 300 pieśni różnych styli i okresów oraz kilkudziesięciu partii operowych, najczęściej w operach Mozarta.

Zresztą dzieła genialnego salzburczyka w znaczącej części wypełniają Jego repertuar. Krytycy jednogłośnie podnoszą piękno jego głosu, wysoką kulturę muzyczną i „prawdziwie Mozartowski śpiew”. Wykonuje z wielkim powodzeniem partie tenorowe w Mszy Koronacyjnej Kv 317, Mszy c-moll Kv 427, Requiem Kv 626 W. A. Mozarta.

Wiele uznania przyniosła mu partia Tamina w Czarodziejskim flecie „Pośród solistów primus inter pares jest niewątpliwie Jerzy Knetig (...) W naszym przekonaniu Tamino w interpretacji Jerzego Knetiga zasługuje na najbliższą nagrodę ministra kultury i to wysokiego stopnia.” – napisali po premierze Czarodziejskiego fletu Ewa i Jerzy Łętowscy („Kultura” z 1987 roku). Partia Tamina szybko stanie się jedną z najważniejszych kreacji wokalno - aktorskich w Jego karierze. Zaśpiewał ją w sumie ponad 300 razy!

W 1991 roku wziął udział w polskich premierach oper Mitridate Re di Ponto (18 stycznia) oraz Idomeneo Re di Creta (15 czerwca) W. A. Mozarta. Premiery przygotowano w WOK z okazji inauguracji I Festiwalu Mozartowskiego w Warszawie. W obu przypadkach śpiewał, z wielkim sukcesem, partie głównego bohatera. „Wyrazistą postać tworzy zwłaszcza bohater tytułowy – Jerzy Knetig, który śpiewa szaleńczo trudną partię”. – napisała Ewa Solińska w „Życiu Warszawy” po premierze Mitridate Re di Ponto.

Był też pierwszym polskim wykonawcą partii Orfeusza w Euridice Jacoppo Perie’ego (1989) oraz Nettuna w Wybawieniu Ruggiera w wyspy Alcyny Francesci Caccini (1996). Od 1985 roku współpracował z Warszawską Operą Kameralną (WOK), pierwszą partią jaką tutaj zaśpiewał był Paolino w Potajemnym małżeństwie Cimarosy. Z zespołem tego teatru występował na całym świecie: Włochy, Hiszpania, Austria, Francja, Szwajcaria, Holandia, Niemcy, USA, Japonia i Izrael.  

 

Jerzy Knetig jest warszawiakiem i z tym miastem związana jest jego edukacja i to nie tylko muzyczna. Zanim został śpiewakiem, w 1973 ukończył studia na Politechnice Warszawskiej.

Trzy lata później otrzymał dyplom Państwowej Szkoły Muzycznej II stopnia w Warszawie, w klasie śpiewu solowego Eugenii Szaniawskiej. Międzyczasie w latach 1979-1982 pracował na stanowisku dyrektora ds. technicznych szpitala na warszawskim Bródnie. W 1977 roku rozpoczął prywatną naukę śpiewu pod kierunkiem Mieczysława Saleckiego, później kontynuował ją u Stanisławy Zawadzkiej.

Studia wokalne w klasie prof. Heleny Łazarskiej odbył w Akademii Muzycznej w Krakowie, dyplom uzyskał 1987 roku.W latach 1983-1984 stypendium Rządu Austriackiego umożliwiło mu kontynuowanie studiów u Kurta Equiluza w Wiedniu. Pierwszy profesjonalny występ przeżył w Legnicy, gdzie w 1981 roku z orkiestrą Filharmonii Częstochowskiej śpiewał partię tenorową w Mszy C-dur L. van Beethovena. Kilka tygodni później oklaskiwano go już na estradzie Filharmonii Narodowej w Requiem Mozarta prowadzonym przez Kazimierza Korda. Z tym dyrygentem i tą instytucją na wiele lat związał się stałą współpracą.

Sukcesy pierwszych koncertów sprawiły, że zdecydował się schować dyplom Politechniki do szuflady i skoncentrować się na wokalistyce, która od tego momentu stanie się głównym źródłem jego utrzymania. Jednak pierwszym teatrem operowym, z którym nawiązał współpracę była Opera Krakowska, gdzie po raz pierwszy pojawił się na scenie 18 czerwca 1982 roku, kiedy debiutował pod batutą Ewy Michnik, partią Achillesa w Tetydzie na Skyros Scarlattiego. Podziwiano go na tej scenie również jako Azora w operze Zemira i Azor Grétry’ego, oraz Sekstusa w Juliuszu Cezarze Haendla.

W 1985 roku wziął udział w wystawieniu na scenie Teatru Muzycznego w Gdyni Kserksesa Haendla. Jak więc widać od samego początku artysta wiązał swoją operową przyszłość z operą barokową i był w tym konsekwentny. Jednak z czasem dokłada do swojego repertuaru najpierw partie Mozartowskie, następnie Ernesta w Don Pasquale Donizettiego i Hrabiego Almavivę w Cyruliku sewilskim Rossiniego.

Tę ostatnią partię śpiewał na scenie paryskiej Opera Comique (grudzień 1989). Śpiewał też w WOK rolę handlarza Izaaka w Sroce złodziejce Rossiniego (2001). Nie unika oper współczesnych, jako Chilon brał udział w prapremierze Quo vadis Barnadetty Matuszczak (15 listopad 1996), wrócił do tej partii w 2005 roku. Uznanie przyniósł mu udział w przedstawieniu opery współczesnej Un re in Ascolta Luciano Berio.

Pierwszy raz wystąpił w tym dziele na Salzburger Festspiele w 1984 roku skąd przeniesiono inscenizację do Opery Wiedeńskiej (1984). Dwa lata później, w 1986 ta sama inscenizacja trafiła na scenę mediolańskiej La Scali. Rok później 12 listopada 1987 wrócił do Mediolanu i z zespołem WOK wystąpił w La Passione di Gesu Cristo Giovanniego Paisiello, koncert odbył się w kościele San Simpliciano, pod auspicjami mediolańskiej La Scali. W marcu 2005 roku śpiewał partię Piłata w warszawskim wykonaniu Passio Domini Nostri Jezu Christi secundum Joannem Arvo Pärt.

Brał udział we wszystkich organizowanych przez Warszawską Operę Kameralną festiwalach: Mozartowskim, Oper Barokowych, Oper Rossiniego oraz Oper Współczesnych. Opera jest tylko częścią artystycznego dorobku Jerzego Knetiga, znacznie więcej czasu poświęca działalności koncertowej. Ma w repertuarze niespotykaną liczbę 113 dzieł oratoryjnych, i jak już wspomniałem ponad 300 pieśni.

Wśród śpiewanych przez niego oratoriów są dzieła J. S. Bacha, J. Haydna, L. van Beethovena, A. Brucknera, Ch. Gounoda, G. Mahlera, K. Szymanowskiego, R. Maciejewskiego. Jest zapraszany na wiele prestiżowych festiwali m.in. Wratislavia Cantans, Warszawska Jesień, Berliner Festwochen, Caryntiche Sommer, Salzburger Festspiele, Festiwal Muzyki Europejskiej w Berlinie i Tokio, oraz Festiwal Muzyki Oratoryjnej Monreale w Palermo. Miał przyjemność występować w towarzystwie najlepszych polskich orkiestr symfonicznych, ale również wielu zagranicznych z Berlińskimi i Wiedeńskimi Filharmonikami oraz Orkiestrą Concertgebouw w Amsterdamie na czele.

Od lat jest zapraszany do jury krajowych i międzynarodowych konkursów wokalnych (m.in. Ogólnopolskiego Konkursu Wokalnego im. Profesor Haliny Słonickiej w Wigrach, Międzynarodowego Konkursu Sztuki Wokalnej im. Ady Sari w Nowym Sączu).Stosunkowo szybko zaczął łączyć karierę wokalną z pedagogiką.

Już w 1991 roku rozpoczął pracę dydaktyczną w warszawskiej Akademii Muzycznej, w której prowadzi klasę śpiewu solowego. Od 1996 uczył śpiewu również w Zespole Państwowych Szkół Muzycznych im. Fryderyka Chopina w Warszawie. W 1999 nadano artyście tytuł profesora. W latach 2005-2008 pełnił funkcję kierownika Katedry Wokalistyki na Wydziale Wokalnym, a w latach 2008-2012 był dziekanem Wydziału Wokalnego Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie. Do grona jego uczniów należą między innymi: Rafał Siwek, Aleksander Kunach, Artur Ruciński, Artur Rożek.

                                                                          Adam Czopek