Przegląd nowości

Pablo Sarasate i Glenn Gould jako mierniki

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 17, kwiecień 2016 07:33

Rzecz w tym, że Gould objawił się grubo po wojnie a bohaterowie sztuki, która w zasadzie rozgrywa się w końcu lat 30., nie mogli o nim słyszeć. Zapewne jednak twórcom przedstawienia chodziło o przybliżenie kontekstów i okoliczności dramatu do naszych czasów, więc natchniona gra kanadyjskiego pianisty została wprowadzona do jednego z dialogów.

Czy gust muzyczny zdziwaczałego profesora filozofii (mówi się w sztuce, że popełnił on samobójstwo) to właściwy miernik poziomu kultury austriackiego inteligenta? To sprawa do dyskusji, podobnie jak  inne mądrości życiowe, które prof. Schuster wygłaszał  przy różnych okazjach. Przekonywał on np. swoją służącą, że małżeństwa zawierane przez ludzi, którzy znają się od dziecka prowadzą do nieszczęścia. Cały pierwszy akt spektaklu wypełniony jest czynnością prasowania i składania białej koszuli, oczywiście według wskazówek profesora. Akcja dramatu ciągnie się więc niemiłosiernie, nieco przyśpiesza w akcie drugim kulminację zyskując w trzecim. Tutaj Krystian Lupa zastosował ten sam rekwizyt, co w reżyserowanej kilka lat wcześniej sztuce Bernharda Wycinka - długi stół, przy którym zebrani spożywają posiłek i prowadzą ożywioną wymianę zdań.

A co z muzyką? Choć wcześniej padają nazwiska Sarasatego i Goulda a także Beethovena warstwa dźwiękowa spektaklu nie jest tak konkretna. Wypełnia ją z początku szum uliczny, później dudnienie wspomagające napięcie poszczególnych scen i wreszcie spokojna, nostalgiczna muzyka zbliżona do kawiarnianej lub klezmerskiej, bo profesor i jego rodzina ma żydowskie pochodzenie. Fakt ten jednak w spektaklu traktowany jest raczej umownie. Generalnie chodzi o atmosferę narastającego zagrożenia, o nietolerancję, populizm, arogancję władzy i schyłek tradycyjnych swobód i wartości.

                                                                  Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »