Przegląd nowości

Czy Turandot kochała inaczej, albo we władzy symetrii?

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 01, luty 2016 15:25

W tym miejscu pracę nad operą przerwał zgon kompozytora. Uważam, że bez większego uszczerbku można by przyjąć rozwiązanie z prapremiery dzieła w mediolańskiej La Scali i na tym poprzestać. Szczęśliwe zakończenie, niejako na nieostygłym jeszcze ciele Liù, i niewytłumaczalna przemiana Turandot, rażą sztucznością. Na dodatek dopisana przez Franca Alfano muzyka nie odznacza się szczególnymi walorami, które by uzasadniały ten zabieg.

Protagonistą tej opery jest także chór, ucieleśniający lud chiński, zarówno wtedy, gdy krwi żądny, lub współczujący obecny jest na scenie, jak i w tych scenach, kiedy jego śpiew dobiega zza kulis jako głos zbiorowego sumienia, ponadosobowego wyraziciela odwiecznych norm.

Co ciekawe, włoska muzykologia wywodzi takie traktowanie jego roli jako wywodzące się z moniuszkowskiej Halki, poprzedzającej podobne jego zastosowanie w dramatach muzycznych Musorgskiego oraz operach włoskiego weryzmu. W sumie solidny spektakl (transmisja oglądana 30 stycznia w krakowskim kinie „Kijów”, należącym do Apollo-Film), ale bez błysku w oku i wizgu w uchu, trochę przyciężki, niczym jego masywne dekoracje…

                                                                                   Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »