Przegląd nowości

„Adriano in Siria” Pergolesiego w Opéra Royal w Wersalu

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 07, grudzień 2015 15:47

O popularności tego libretta świadczy fakt, iż ponad pięćdziesięciu kompozytorów skomponowało do niego muzykę (wśród nich tacy mistrzowie jak Antonio Caldara, Pietro Giuseppe Sandoni czy Francesco Veracini). Otóż napisane z okazji rocznicy urodzin królowej Elżbiety Farnese dzieło Pergolesiego zostało wykreowane 25 października 1734 roku w neapolitańskim Teatro San Bartolomeo, z udziałem takich ówczesnych gwiazd operowych jak kastrat Caffarelli w roli Farnaspego oraz otaczający go: tenor Francesco Tolve (Osroa), Caterina Fumagalli (Sabina), Giustina Turcotti (Emirena), Maria Marta Montacelli (w męskiej roli Adriano) i Margherita Chimenti (Aquilio).

Paradoks polega na tym, że pomimo tej doborowej obsady, to nie Adriano in Siria odniosło wówczas największy sukces, lecz połączone z tą operą w trakcie tego samego wieczoru intermezzo buffo Livietta e Tracollo, które z kolei nigdy nie dorównało swoją popularnością arcysławnej La serva padrona. Przyczyną ograniczonego powodzenia mogło być samo libretto Metastasia, opowiadające w zawiły sposób niezdolną do przykucia uwagi odbiorcy historię miłosną. No bo jak tu śledzić prowadzoną w takim oto stylu narrację: Cesarz rzymski Hadrian, przyjmujący tutaj imię Adriano, wyrusza na podbój Syrii i odnosi zwycięstwo nad salwującym się ucieczką królem Partii Osroą. Adriano ma poślubić Sabinę, jednak zakochuje się w więzionej przez siebie Emirenie, co jest na rękę pałającemu do owej Sabiny namiętnością Aquiliowi. Z kolei Emirena kocha Farnaspego, księcia Partów i zarazem przyjaciela Osroi. Ten ostatni organizuje wiele prób zamordowania Adriano, o które oskarża się Farnaspego, aliści owe niesprawiedliwe pomówienia zmuszają Emirenę do ujawnienia imienia rzeczywistego winowajcy, który w rzeczywistości okazuje się być jej ojcem, czego sama Emirena nie jest świadoma.

• « poprz.
• nast. »