

































GaleriaT. Shebanova gra - Pory roku Czajkowskiego
Wydarzenia |
Szukaj w Maestro |
||
|
|
|
||
Przegląd nowości„Człowiek z La Manchy” Leigha w Opéra d’Avignon
Strona 6 z 6
Reżyser potrafi wydobyć bogactwo zawartych w rzeczonym dziele wątków, ukazując jego wymiar inicjacyjny, odkupieńczy, symboliczny i przede wszystkim poruszająco humanistyczny. Don Kichot, rycerz-poeta, stara się uciec od podłego, nikczemnego i brzydkiego świata realnego za pomocą niezwykłego daru kreowania innej rzeczywistości. Poruszamy się tutaj w sferze marzeń, halucynacji czy nawet szaleństwa, które przecież może być formą podjęcia próby zmiany świata, który - jak napisał sam Cervantes - manifestuje powszechną niechęć do wszelkich form sztuki, jedynej dziedziny zdolnej do wyrwania człowieka z przerażającej samotności i autystycznego zamknięcia w sobie. Mamy tu zatem do czynienia z komedią, w której śmiech podszyty jest głęboką refleksją na temat ludzkiej kondycji.
Aby to mocne przesłanie dotarło do widza, niezbędnym jest dobranie obsady dysponującej nie tylko specyficznymi walorami wokalnymi, ale także wysokiej próby aktorstwem. Szczególnie dużym problemem jest radzenie sobie z nieustającym oscylowaniem pomiędzy śpiewem, a niekiedy także nuceniem, oraz recytacją. Otóż w Awinionie cały zespół wykonawczy wyszedł z tego trudnego sprawdzianu imponująco zwycięsko. Filarem spektaklu jest brawurowo kreujący rolę tytułową baryton Nicolas Cavallier, wzruszający szlachetną naiwnością, powściągliwą elegancją i romantycznym ujęciem ucieleśnianej postaci błędnego rycerza. U jego boku Rodolphe Briand w roli Sancho Pansy ujmuje finezyjną vis comica, doskonałą dykcją i przekonującą osobowością sceniczną. Uznanie publiczności zyskują też między innymi Frank T’Hezan (gubernator/oberżysta), Jean-François Vinciguerra (hrabia/doktor Carrasco) czy Philippe Ermelier (cyrulik/poganiacz mułów). Dynamiczny rytm przedstawienia jest ponadto zasługą kreacji kobiecych, wśród których uwagę utrzymują w ciagłym napięciu Amaya Dominguez (Aldonza/Dulcynea), Ludivine Gombert (Antonia), Christine Solhosse (guwernantka) i Estelle Danière (Maria/ Fermina). Wszyscy oni zostali nagrodzeni przez oczarowaną publiczność gromkimi owacjami. Leszek Bernat |
|||
|
Maestro jest tytułem jakim honoruje się najwybitniejszych muzyków wirtuozów dyrygentów śpiewaków i nauczycieli. Właśnie im oraz podążającym za ich przykładem artystom poświęcona jest ta strona |
|||
| 2006 Copyright © Wiesław Sornat (R) All rights reserved MULTART | |||