Przegląd nowości

Wizyta w Opéra royal de Wallonie w Liège

Szczegóły

Opublikowano: środa, 25, listopad 2015 21:04

Zaprezentowana właśnie w Liège nowa realizacja Łucji z Lammermooru, którą miałem okazję obejrzeć, świadczy o dobrej kondycji artystycznej tej placówki operowej i to pomimo narzucanych jej przez władze miasta ograniczeń budżetowych. Po raz kolejny reżyserii tego dzieła Donizettiego podjął się Mazzonis di Pralafera, starając się w swojej pracy dochować pełnej wierności w stosunku do libretta Salvatore Cammarano i zadowalając się jedynie jedną drobną innowacją. Mam tu na myśli wprowadzenie na scenę niemej postaci Caleba, obecnego w pierwowzorze Waltera Scotta służącego młodego Edgara.

Oczywiście respektowanie intencji twórców dzieła jest rzeczą jak najbardziej chwalebną, tylko że można to czynić na wiele różnych sposobów, nie wykluczających przecież własnej kreatywności. Dlatego można trochę żałować, że di Pralafera ograniczył swą zbyt tradycyjną inscenizację zaledwie do ilustracyjnego opowiadania historii i zrezygnował z podjęcia próby dokonania jej mogącej zaintrygować widza interpretacji. Niezależnie od tego mankamentu przyznać trzeba, że jego realizacja wzbudza uznanie publiczności nieprzeciętnymi walorami plastycznymi. Oko cieszą barwne odsłony, których realizm i wizualna atrakcyjność jest również zasługą autora scenografii Jean-Guy Lecata, kostiumologa Fernanda Ruiza i realizatora ustawień świetlnych Franco Marriego. Już na samym wstępie unosząca się kurtyna odsłania pejzaż przywołujący średniowieczną Szkocję, wraz z tak charakterystycznymi dla tej krainy mgłami, wieżami i tajemniczymi lasami. Podobają się też stroje wyposażonych w kusze i prowadzących prawdziwe psy chórzystów, ucieleśniających myśliwych lorda Henryka Ashtona. Na scenie dominują dwa symboliczne elementy: zamek Ravenswood (należący niegdyś do rodziny Edgara, a teraz znajdujący się w rękach Ashtonów, czyli rodziny Łucji) oraz mała wieża, w której znajduje się skromne mieszkanie Edgara.

• « poprz.
• nast. »